در اینجا مادر خانواده هم صداشون در می‌آد که، می‌شه وقتی می‌ری سر کار، یکم آرایش کنی؟
بعدش جا داره من بایستم جلوی آینه و بپرسم، چطوری زنیکه؟
آینه هم جواب بده، خوب نیستم. خودت می‌دونی. لوس نکن خودتو.

پدر خانواده مدام یک چیزی رو جا می‌ذاره. عینک. کلید. کیف. و همیشه مادر خانواده اینها رو بهش می‌رسونه. دیروز که مادر خانواده کلی حرص می‌خورد که ای بابا؛ روی یخچال نوشتم، توجه، بابا، کلید و کیف و عینک فراموش نشود.
صبح جواب داده بود، مامان، بابا فراموش نشود.

رفتم پالتو رو پرو کنم. پوشیدم‌ش. در رو باز کردم به مامان‌م نشون بدم. دخترِ: ا، مامان، همون که من برداشتم پوشیده. خوشگله.
مامانِ: وای نه عزیزم اینکه تنگ‌شِ. این چاقِ. تو لاغری. به تو می‌آد.
دیگه حتی مریم مومنی هم کاری نمی‌توونست بکنه. فقط فحش بود که می‌دادم.
پی نوشت: اومدم خونه. دیدم باز به هم ریخته. باز لابد قرص‌های شنبه، یکشنبه. باز لابد چاق شدنِ بیشترتر. باز لابد آدم‌های فضولی که باید بهشون توضیح داد. می‌دونین به هم ریخته. لعنت به هورمون‌ها.

چندگانه - بیست و هشتم

یکم: هه حالا گیریم من وزنم شده باشه هزار برابر، ولی سیب و هویج و کاهو که غذا نشد، اونم با لیمو ترش، تازه. تفو بر وزن اضافه. اقلا کاش کف دستم یکم بزرگتر بود. هوا را از من بگیر، صبحانه را نه. هوم صبحانه باید به میزان لازم. با یک ماگ چای شیرین و به قدر کافی کره و پنیر باشه. چه معنی داره... .
دوم: حالا هی بگید ریدر بده. ریدر به درد نمی‌خوره و غیره. به لطف همین ریدر و لینکی که فرنازپندان شر کرده بود، من و همکارام به زودی بچه دار می‌شیم. حالا گیریم با جر و بحثی که سالم باشه، پسر و دخترش فرق نمی‌کنه. و اینکه نه سالم نباشه و لاب، لاب، لاب... . (+)
سوم: الانه می‌خواستم بهت زنگ بزنم. (+) حلال‌زاده‌یی فکر کنم. نمی‌دونم دخترم. هر جا که دلِ آدم خوش‌تر باشه، لابد باید بمونه. این خوش‌دلی هم که تعریف‌ش نمی‌کنن. رالف هم عید می‌آد، فکر کنم بمونه هم. یهو. عروسیِ يِ يِ يِ. فک کن.
بعد فک کن ق، می‌دونم ق عمه‌مِ، هست خب. دارم می‌رم یوگا. اونم من. :دی. بعد فکرتر کن، بینی‌ گلی، باید ببینی. یکم به نظرم کنارش جمع شده. هر چند پانسمان داشت و بعد... ها! اینا رو می‌نویسم، که اشکام برن سر خونه زندگی‌شون. بعد می‌آم بهت زنگ می‌زنم. قول می‌دم.

چرا که نمی‌شناسم‌ش

شوخی شوخی، الان من بیست و هشت سالمِ. و دارم عین اون بچه گربه که دنبال دم‌ش می‌کنه دور خودم می‌گردم حیرون. هنوز مثل بچه‌‌گی‌‌هایی که دوست داری بزرگ شدی چی کاره بشی عمو جان، هر روز یک جوابی دارم برای خودم.
با مهندس ه.ج چت می‌کنم،‌ داره از کارهاش و پپرهاش، (پیپرهاش) می‌گه و من فکری این می‌شم که من اصلا عاشق‌ِ رشته‌م هستم و واویلا واویلا. عجب چیزیِ این رشته. (اگر که نمی‌دونین کامپیوتر. و اگرتر که نمی‌دونین DATA BASE)
می‌رم سر کلاس فرانسه. خانوم که می‌گه شویی، (من باشم می‌گم ژو سویی، Ju suis، شما هم باشین همین رو می‌گین ولی اگه فرانسه فرانسه حرف بزنین می‌گین شویی، چیزی مثل هندونه و هندوانه) یا که مثلا می‌گه که شویی ونوف، جایِ ژو سویی ونویِ من و شما، من بیمار می‌شم اصلا. تن درد می‌گیرم. دلم می‌خواد بشم معلم فرانسه. دلم می‌خواد ته هر چی که فرانسویِ در بیارم. دلم می‌خواد برم سوربون فقط گرامر فرانسه بخوونم اصلا.
سر کلاس‌های دکتر که بودیم، می‌گفت که داستان Lime light شدنِ Lime light چی بود، ضربان قلبم می‌شد گنجشک بر کف دست و بی‌تاب می‌شدم. (یکی مثل من می‌بینه که ضربانِ قلبش در سایرِ موارد هم می‌ره بالا، روز خوش می‌شه)
یک دونه عکس چشم‌نواز که می‌بینم، همه‌ی دل و دین و عقل و هوشم می‌شه پول جمع می‌کنم، می‌رم یِ‌ دوربین می‌خرم، می‌رم همه جای دنیا برای خودم عکاسی.
متزو که می‌شنوم، متزو شنیدن من نه از سرِ گم شدنِ کنترل، کز ره سن و سالِ پدر و مادر خانواده است، بعله، می‌گم که ها! چند سالِ‌ دلت ویلون می‌خواد احمق جان! برو بخر یکی، بیا بزن ببینم. بلکم این نیش‌ت مثل اینها بسته بشه،‌ یکم متین شی خیر سرت.
یک کتاب خوب ترجمه شده که می‌خوونم، داغ دلم تازه می‌شه که چقدر وقتِ‌ دلت می‌خواد درست درمون بشی مترجم، ابله خانوم جان. لابد از اولین نجف دریابندری زندگی‌ت.
پای صحبت مص‌علی که می‌شینم، دلم می‌خواد یک کتاب مستطاب بذارم کنارم، و ته همه‌ی مزه‌های دنیا رو در بیارم و بشم شف.
مینوی که از در می‌آد تو و یک مانتوی به دلش، که تنشه،‌ دلم می‌خواد پارچه پهن کنم کف زمین و بشینم به دوختن. و آنچه خودم خواسته‌ام بپوشم.
الان می‌دونم که چی دوست ندارم. فرش فروش نمی‌خوام بشم هیچ وقت. این رو از خیلی وقت پیش هم می‌دونستم. هر چند گاهی هوای طرح فرش به سرم می‌زنه. کارگردان هم نمی‌خوام بشم. این رو نمی‌دونستم تا چند دقیقه‌یی بازی کردم. و لابد بازیگر هم. و لابد فیلم‌نامه نویس هم. و نقاش هم.
اول دبیرستان یک تستی دادیم که می‌گفت من باید بشم طراح داخلی.
آروم آروم می‌شه سی سالم. وقت‌ش شده که بدونم چی رو واقعا دوست دارم. خوشایندم نیست که بدونم من نمی‌دونم دوست دارم چه کاره بشم.
آخرش، پول. این هم هست و بوده و حتما خواهد بود.
بعد مثلا، راضی نمی‌شم که دوربین داشته باشم با عکس‌های همین جوری که. دوست دارم از بهترین‌هاش باشم. وسط بودن رو دوست ندارم اصلا. هر چند که تا حالا همیشه وسط بودم.
(دردم می‌گیره،‌ گاهی که فکر می‌کنم، قید رفتن رو بزنم. کارم رو بذارم کنار، بشینم خونه،‌ با برادره کار بگیرم توی خونه و قانع باشم به این هر از چندگاهیِ نامرتب و برسم به اعظمِ چیزهایی که دوست دارم.)