چندگانه

2012-01-25T16:55:00.000+03:30

آدم در فرودگاه باید مردم رو نگاه کنه. حیفه کهوقتش رو به خرید بگذرونه. خارج، غده‌ی خرید آدم رو راحت تحریک می‌کنه. جوابش رو همداره. با انواع قیمت‌ها. مدل‌ها. رنگ‌ها. اندازه‌ها. همه رو راضی نگه می‌داره.امیدوار می‌کنه.
ولی توی فرودگاه می‌توونی آدم ببینی. نگاه کنی. داستان که نمی‌شه ساخت. خسته استآدم. پس همون، نگاه می‌کنی.
فرودگاه آتاتورک، استامبول.
رسیدیم، دم غروبه، رو به پارکینگ هواپیماها می‌شینم، که غروب و رنگ و نور خورشیدرو ببینم.
دو مرد آسیایی هم هستن.
نه.
دو مرد خاورمیانه‌ایی.
آسیا یعنی چین و ژاپن و امثال آن.
ما یعنی خاورمیانه.
نگاه‌م می‌کنن. یادم می‌آد، باید شلوار بپوشم. یادم نره. نمی‌شه اینطور با پیراهنو جورابی که یکم کوتاه هم هست، وارد فرودگاه امام بشم. فرودگاه کوچک امام.
یه مرد خاورمیانه‌ایی دیگه کنارم می‌شینه.می‌خوابه. ساکش رو می‌ذاره زیر سرش.
گوینده توی بلندگو می‌گه، ساک‌هاتون رو همین‌طوری نذارین برین، مامورین امنیتیبرشون می‌دارن.
مرد خوابیده بلند می‌شه. ساک زیر سرش رو می‌ذاره، می‌ره. خبری از مامورین امنیتینیست.
بلند می‌شم برم. خیلی نزدیک به ساکم. تیکه تیکه می‌شم. این خیلی زشته و حال به همزنه.
دروغ گفتم.
بلند شدم، چون دلم نخواست بمیرم. ترسیدم.

رفتم بالا. محل پروازهای وصلی.
بالای پله‌ها، یهو می‌شه همون خارج. پر از مغازه و نور و بو و موسیقی.
لابد از عادت می‌کنی‌ها، یکی‌ش همینه. که نور و بو و موسیقی، عادی بشن برات. محل‌شوننذاری.
می‌شینم یه جایی، که کوآسون بخورم و کتاب بخوونم و هیزی کنم.
خانومی که کنارم نشسته می‌پرسه شما افغانی هستین. می‌گم ایرانی هستم. می‌گه ازکتابی که خووندی پرسیدم، دیدم افغانی نوشته. می‌گم نه ایرانی هستم.
دستش رو حنا گذاشته.
یکم بعد می‌پرسه اینجا دستشویی ها جدا هستن؟زنانه مردانه؟
می‌گم آره.
می‌پرسه، شما انگلیسی‌ت خوبه؟ من هر چی بلیطم رو نگاه می‌کنم، هیچ پی ام، ای امنمی‌بینم توش. بلیط‍ش رو نشون می‌ده، نوشته 9.30 می‌گم 9 و نیم صبحه. اگه شب بود،می‌نوشت 21 و سی.
بلیطم رو نشونش می‌دم، خیالش راحت بشه.
می‌پرسه کجا می‌ری؟ می‌گم.
می‌پرسم شما کجا می‌ری؟ می‌گه سویدن.
مرد سمت راستی، سفید و بلند و چاق، داره از روی کیندل‌ش کتاب می‌خوونه.

+3.30

2012-01-24T15:39:00.000+03:30

یک هفته است هر روز یه پست نوشتم، گذاشتم روی دسک تاپ، و خیال خودم رو راحت کردم.

با این شروع شده،

نمی‌دونم برای مسافر خارج هم اینطور است یا نه.یا حتی برای آدمی که برای تحصیل به کشور دیگه‌ایی می‌ره، و نه با نیت موندن. ولی من که قصدم موندن بود، کلن در خواب بودم. از لحظات آخر در خانه. از بستن چمدون‌ها.تا سوار ماشین شدن و راه فرودگاه و خود فرودگاه و منتظر بودن توی فرودگاه هیترویلندن و بعد مسیر خیلی طولانی روی اقیانوس. و مونترال و بعد تورنتو. کلن در خوابگذشت. حالا از من بپرسید، چطور بود، چرا، جوابم همون‌قدر مبهوته که خودم. نفهمیدمچی شد.
آدمی که برای مهاجرت اقدام می‌کنه، یه زمانی رو منتظره. حالا یکی بیشتر، یکی کمتر.ولی از لحظه‌ی پست کردن مدارک، تا اون موقع که ویزای توی پاسپورت رو ببینه،منتظره.
منتظره که بعد از این انتظار، اتفاق بزرگی بیفته. حالا مثبت و منفی بودن‌ش، لابدبه انتظارش از زندگی برمی‌گرده، ولی مشترک بین مهاجران، انتظار برای اتفاق بزرگه.برای تغییر.
و مهاجرانی هستند که انتظارشون به سر می‌رسه، ولی نمی‌فهمن چی شد. گیج و گنگ وخواب هستن. لابد انتظار داشتن، تغییر در حد کدو شدن کالسکه‌ی سیندرلا باشه. در اینحد لحظه‌ایی، 12 که شد، کالسکه کدو می‌شه، حواست به 12 باشه.
ولی مهاجر هی می‌بینه 12یی در کار نیست. هنوز مبهوتی. 12 رد شد. کدو کالسکه شده،حواست هست؟ هست. مثلن.

بعد هی فکر کردم شاید فقط برای من اینطور بود. بعد فکر کردم، خیلی شخصیه. بعد فکر کردم، چقدر از دست وبلاگ‌ها مهاجر، شخصن حرص خوردم. ولی خب، بالاخره که چی.

اصلش همینه. همین مثبت سه و نیم، که چسبیده بود به من و ندیده بودمش.

چندگانه - سی‌ام

2012-01-05T02:28:00.000+03:30

یکم، شنیده بودم مهاجرت تولدی دوباره است. ولی باور نمی‌کردم تا این حد پیش بره. در واقع تا این حد عقب بره.

وقتی توی خیابون هستم، شروع می‌کنم به خووندن اسم مغازه‌ها. خیلی خوشحال. گاهی یهو می‌بینم که دارم بلند بلند می‌خوونم و حواس‌م جمع می‌شه که، درست شدی مثل بچه‌ها. وقتی تازه الفبا یاد گرفتن. هی می‌خوونی... .

مریض شدم. مریضی یک جور نیکویی دارد از پس من برمی‌آید. یک طوری که سال‌ها بود تجربه‌ش نکرده بودم. خاطره‌ی آخرین بار اینطور مریض شدن، مال سال‌های دبستانه. اون موقع که جمعه‌ها به زور با پدرخانواده می‌رفتیم کوه که احوال ریه‌ی من خوب بشه.

حالا این فیزیک ماجراست. روح ماجرا چیز دیگری‌ست.

دیروز دخترعموی خانواده اصرار کرد که بریم دکتر. من در حال گیج و منگ مریضی، مقاومت می‌کردم که حالا می‌خوای یه روز دیگه صبر کنیم. درست مثل بچه‌گی که فرمان صادر می‌شد، باید بریم دکتر. و من هی می‌گفتم نه حالا یه ساعت دیگه. ولی می‌دونستم آخرش مقاومت بی‌فایده‌ایی‌ست.

بعد که رفتیم دکتر، دخترعموی خانواده منو دم درمان‌گاه پیاده کرد، که کمتر توی سرما باشم، تا خودش ماشین رو پارک کنه. ازش پرسیدم بعد تو میای؟

باورم نمی‌شد. گیر دادم که بابا! یعنی چی. بزرگ شو. فرض کن اصلن دخترعموی خانواده نبود. رفته بودی شهری که بنی بشری رو نمی‌شناختی، چی کار می‌خواستی بکنی؟ (یادم نمی‌آد چند ساله که در ایران تنها می‌رم دکتر. یادم نمی‌آد آخرین بار کی بوده که منو برده باشن دکتر. هان! جز اون یک شبی که برادرخانواده بغل‌م کرد، گذاشت توی ماشین. که می‌شد شش سال پیش. شبی بود برای خودش.)

و کنارش خنده‌م گرفته بود، به خودم می‌گفتم به قران من نبودم که گفتم بعد تو میای، یه بچه بود. به جان خودم.

بعد ترسی که توی درمانگاه توی جونم بود هم، ترس آشنایی بود. درست مثل ترس توی مطب دکتر پرویز فرزین، توی میدون فرح‌بخش تهران. اون طوری که خیره می‌شدم به بقیه مریضا. اون طوری که می‌رفتیم توی مطب‌ش و من از چراغ روی سرش، و از چشم‌های درشت شده‌ی پشت عینک‌ش می‌ترسیدم.

نشسته بودیم، توی درمان‌گاه ناشناس، همون ترس برگشته بود. توی دل‌م می‌خندیدم که باورم نمی‌شه. اصلن نمی‌فهمم چی کار داری می‌کنی بابز جان. ترس از دکتر؟ واقعن؟ بعد که رفتیم توی اتاق دکتر، و آقای دکتر به غایت دل‌نشین بودن، شدم زنی که هستم. با همین سن و سال.

دوم، دارم آرشیو وبلاگ مریم مومنی رو می‌خوونم. توی فیس بوک برام پیغام گذاشته بود و من یاد وبلاگ‌ش افتادم و رفتم دیدم، من از اول وبلاگ‌ش رو نمی‌خووندم. حالا شروع کردم خووندن. خیلی نرم و آروم.

اون‌طوری که یک زمانی از ساعت‌های روزها می‌نوشته. از روزها و ماه‌ها و فصل‌ها. من رو متوجه این کرد، که چقدر حواس‌م به روز و رنگ‌ها و سایه‌ها و شب و دم غروب و ظهر و صبح و زمستون و پاییز و تابستون و بهار نیست.

حالا، جدای از وقت کشی بی‌نظیر تاریخی، اینکه لحظه‌ها، بدون اینکه به ویژگی‌هاشون توجه کنم دارن می‌گذرن، خوب نیست.

اینجا حالا، سرمای زمستون داره. بی‌برفی که بشه بهش گفت برف. روزهای خشک. گاهی آسمون ابریه. دیشب سردتر بود. روی پنجره، رد آب یخ زده بود. به دخترعموی خانواده گفتم، نشده بشکنه پنجره‌ت تا حالا؟ گفت نه.

لابد بس که خارجه. و گرنه قابلیت سرما برای شکاندن پنجره بالا بود.

پنجره دو جداره‌ی جدیه. برای همین اثری از صدای بارون، برف نیست.

سوم، نوسان قیمت دلار، خشم و حرص و نگرانی و غیره داره، ولی اشک نداره.

کاش دولت فیلان کانادا، می‌گفت جهت رفاه حال هم‌مرزیان ایرانی کانادایی خود، سایت بی بی سی فارسی را فیلتر می‌کنیم.

چهارم، ده یازده سال پیش چطور زندگی می‌کردیم؟ از خواب که بیدار می‌شدیم، اولین کارمون چی بود؟ من هنوز هم باور نمی‌کنم.

How many roads بابا واقعن؟

2011-12-23T07:08:00.000+03:30

------
حذف، به قرینه‌ی ای بابا! کی حال داره.
بعد، همان زمان، چند جلسه‌ایی رفتم پیش مشاور. البته نه به این دلیل. بلکه به دلیل اینکه یک سالی بود بی‌کار بودم و انقدر بی‌برنامه و بی‌هدف شده بودم، که حال جنون داشتم.

رفتم پیش مشاور. وسطای صحبت، حرف این --- شد.

گفتم.

یک‌طور راحتی گفت، واع، این به خاطر اینه که کلن زندگی خیلی مثبتی داشتی، و یهو رفتی سراغ منفی‌ترین کاری که توی ذهن‌ت بوده.

یک‌طوری که انگار این رو همون اوایل درس‌شون بهشون یاد داده بودند.

حالا، گاهی شب‌ها بیدار می‌شم، گاهی روزها می‌رم توی فکر، که نکنه کاری که دارم می‌کنم، تصمیمی که گرفتم، کار غول بی‌شاخی باشه که یهو می‌زنه به سرش. که طوری باشه که هیچ وقت نبوده. برای همین دل‌ش می‌خواد کاری بکنه که مطابق تمام اصول نباید بکنه. راهی رو داره می‌ره که دیگران نمی‌رن. برعکس جریان، برمی‌گرده به سر خط.

از اول.

و تمام این فکرهایی که دارم، که کشتی داره غرق می‌شه و من نمی‌رم بالای دکل تا فقط خودم نجات پیدا کنم. یا زلزله در راهه و من نمی‌خوام خونه‌م جای دیگه‌ایی باشه. و لباس خوشگل بی‌ بیننده و حتی من لوس و ننر و وابسته استم، همه بی‌خود هستن. و تنها و تنها یک دلیل وجود داره.

به ناگهان تصمیم بگیری چیزی باشی، کاری کنی که ازت انتظار نمی‌ره.

پی نوشت یک، چقدر پست درفت شده دارم براش. چقدر دل‌م می‌خواست بنویسم‌ش. چقدر هر بار نوشتم و منتشر کردم پاک‌ش کردم. چقدر از خودم، بیشتر از همه از خودم، خجالت می‌کشم، که یک‌هو، عین نوزادی که سرش رو محکم می‌ندازه یک طرف، کاری کردم که اصلن مطابق با هیچی‌م نیست. ---

پی نوشت دوم، دارم دنیای مجازی‌م رو به صفر می‌رسونم. تویئتر رو بستم. (نه چون خیلی وقت بود ،فعال بود!) کلی از وبلاگ‌هایی که می‌خواندم رو حذف کردم.

مثل همیشه از فیس بوک متنفرم. خیلی به حذف‌ش فکر می‌کنم. تمام فضولی‌های ممکن رو کردم. پس اینترنت خارج به چه درد می‌خوره؟ دیگه دلیلی براش ندارم. در صف است.

خیلی خوشحال‌م که از پلاس گوگل، استقبال لازم انجام نشد. آن گوگل ریدر بیچاره را ما، بخشی از کاربران معدود فارسی‌زبان اینترنت، کرده بودیم محل معاشرت. و اینطور نبود که خودش قابلیت خاصی داشته باشد. ما قابل‌ش کرده بودیم. و پلاس رو نکردیم. به همین ساده‌گی. و من خوشحالم که نکردیم. در فکر حذف این حساب گوگل هستم. بدجوری حرص می‌خورم ازش. اینکه آن بالا می‌نویسد م چندگانه، برام درد داره. چرا؟ اصلن نمی‌دونم. لابد این وبلاگ هم به دنبالش حذف خواهد شد. طبعن بی‌خبر این کارو نمی‌کنم. مثلن یک پست می‌ذارم، به پایان آمد این دفتر.

پی نوشت سوم، همین. یکی از اهداف‌م خراب کردن خودم است.

چیزی نیستم.

هنوز؟

Privacy

2011-12-08T01:03:00.003+03:30

در ایران، مفهومی با عنوان "privacy" یا حریم شخصی موضوعی به نسبت جدید و حتی غریبه است. به راحتی می‌شه گفت اصلن چیزی به اسم حریم شخصی وجود نداره. برای این کار به یک دستگاه خودپرداز مراجعه کنید و ببینید که چه شود.

به نظر من، این کلمه بسیار خارجی است. و از خارج به ما رسیده.

بعد،

یک چیزی توی تورنتو به وفور دیده می‌شه. خونه‌هایی با پنجره‌های قدی، بی‌پرده. با یک نگاه دم دستی ا وا داشتم آسمون رو می‌دیدم، تا ته زندگی مردم رو می‌شه دید. به راحتی.

می‌شه گفت یا روی فرهنگ داشته‌ی مردم حساب می‌کنن و فکر می‌کنن کسی نگاه نمی‌کنه. که خیلی عجیبه، فرهنگ شهری که اینهمه مهاجر داره، اصلن معلوم نیست چیه.

یا براشون مهم نیست، و میراطور زندگی می‌کنن.

لینک چیزی که زمانی برای میرا نوشته بودم. یک زمانی وبلاگ‌نویسی برای من امر مهمی بود.

رنگ‌های متفاوت آسمان

2011-12-05T05:57:00.004+03:30

بچه بودیم که کبری خانوم تصمیم گرفت، کتاب‌هاشو زیر درخت نذاره، تا که بارون خراب‌شون نکنه.

من تصمیم دیگه‌ایی گرفتم. این تصمیم خیلی سفت و سخته. امتحانی نیست.

حالا، شهر رو دوست دارم. حتی کشور رو. شاید.

من با وجود اینکه خیلی دوست دارم بگم، آدم جاده‌ها استم، و بسیار سفر رو دوست دارم، ولی واقعیت زندگی‌م اینه که سال‌ها پیش رویای دیدن مصر، چین، ایتالیا، فرانسه دیگه برام وجود ندارن. ساکن‌تر از چیزی هستم که خودم باور کرده بودم. دنیا در صندلی جلوی میز کامپیوتر، توی اتاقم تموم می‌شد.

اصلن جاده هیچ حسی رو برای من زنده نمی‌کنه و فقط از لوازم صحنه است. برای فیلمی، داستانی، چیزی.

بعد، اینجا برام روشن شد، که آدم وقتی با شهری دوست می‌شه که جاده‌ش رو دوست داشته باشه. من در جریان نبودم، که جاده‌های اطراف تهران، همین دم دست‌ها، همین تا کرج، تا فشم، چقدر برام آشنا هستن، و چقدر دوست‌شون دارم، چقدر یه جا می‌ریم با هم. محبوب من از شهر، خیابون ولیعصر بود. اون هم تکه تکه.

ولی اینجا، از شهر که دور می‌شدیم، غریبه‌گی، با وجود همه‌ی زیبایی‌ش، تو چشم‌م بود.

تا که تصمیم کبری رو گرفتم. تصمیم کبری از توی توالت زد بیرون.

بعد با جاده دوست شدم.

بعد اینهمه آدم از ملیت‌های مختلف توی اتوبوس و ماشین شهری و مترو، جنبه‌ی خوب شهر شد.

بعد آرامش برگشت.

همیشه باور داشتم، که نمی‌شه چیزی رو به زور، به خورد مغز خودم، یا بقیه بدم ولی انگار باید این رو به زور بنویسم. به زور یادم بمونه، تجربه‌ها، راه‌ها، مدل رفتن‌ها خیلی متفاوته. فرض که مقصد یکی باشه.

پن، سعی کردم "من"های نوشته کم بشه. ولی مگه می‌شه، مرکز عالم استم.

ابله

2011-11-30T02:56:00.002+03:30

برای شام الویه درست کردم. اول با کلی ذوق و شوق، آخرش کلی غم. غم. لعنتی.

الان نگار هست که شام با هم بخوریم، ولی تصور تمام وعده‌های غذایی تنهای پیش‌رو دیوانه‌م می‌کنه.

یکبار به غزل گفتم انگار یه لباس خیلی خوشگل بخری، بپوشی و فقط خودت ببینی.

آیدا نوشت که بچه لباس پلو خوری دارد و جایی ندارد.

بعد،

با خودم حرف می‌زنم که خجالت داره، که یلدا چند سالش بود آمد تهران؟ که غزل تنها رفت رشت؟ که اینهمه آدم، اینهمه رفتن، تنها شدن، نمردن. دیوانه نشدن. کنار اومدن. شام و ناهار تنها پختن و خوردن. خرید تنها. زندگی تنها. کسی چیزی‌ش نشد. از خودم خواهش می‌کنم تحمل کن. در شهر خبری هست، البته. مردم از دیوار کشور دیگه بالا می‌رن و اینها. ولی زندگی خودمان، همان است که بود. فرقی نکرده. قرارم با خودم شش ماه بود. قرار بود ته شش ماه، معلوم کنم که بمونم، یا نه. حالا مصاحبات مکانی، می‌گویند که شش ماه از لحاظ اجاره و اینها نمی‌شود. و قرار به سه ماه تغییر کرد.

قبلن آدم‌ها رو که می‌خووندم چقدر قوی شدن و چطور غلبه کردن و کنار اومدن، کلی تحسین می‌کردم، که آفرین. زندگی‌شون رو دوست داشتم. خودشون رو. قدرت‌شون رو.

حالا ولی، لبخند می‌زنم، که ا، آفرین به شما. ولی کار من نیست.

الان پذیرش دانشگاه دست و پام رو شل کرده. می‌گم دو ساله. بخوون. تموم شه. برمی‌گردی.

دلیل میارم که اولن با بازپرداخت وام دانشگاه، سه سال طول می‌کشه، بعد برگردم چیزی سر جاش نیست. من لج کردم. من تنوع طلب (مثلن)، لج کردم که نمی‌خوام چیزی عوض شه.

حاضرم تن بدم به اینکه کم آورد.

حق نق زدن به شرایط زندگی در ایران رو ازم بگیرن، چون شانسی که خودم درست کردم رو، با دست خودم از بین بردم.

ولی برگردم.

اگه این یک ماه رو تحمل کنم، و برگردم مونترال و برم دانشگاه، باید برای بعد از تاریکی آسمون و روزهایی که کلاس ندارم، یک فکری بکنم. قرص خوابی چیزی. به نظرم خارج از توان روحی من باشه.

(تمام حرف‌های شما را مبنی بر دو ماه شده تازه بابا، تحمل کن، بعدن آسون می‌شه، می‌شنوم. همان لبخند بالا تکرار می‌شود. متاسفانه)

دو ماه بعد

2011-11-28T06:02:00.003+03:30

از سال 84 به بعد، من دیگه بزرگ نشدم.

این رو الان، اینجا، در شهر تازه، کشور تازه، قاره‌ی تازه فهمیدم.

تا سال 84 من داشتم بزرگ می‌شدم، این رو حس می‌کردم، می‌دیدم، باور کرده بودم.

ولی 84 شد، بعد من دیگه بزرگ نشدم.

هر چند تهران که بودم، فکر می‌کردم، مثل هر موجود زنده‌ی دیگه‌ایی من هم دارم بزرگ می‌شم، دارم قوی‌تر می‌شم، یاد می‌گیرم.

ولی اینطور نبود.

الان این رو می‌فهمم. الان که لابه‌لای گریه، دل‌تنگی، بی‌تکلیفی (سابق)، ترس، خجالت (اینکه خجالت، بعد از اینهمه سال سردربیاره باز و من هی دلیل بیارم، که خب مشکل زبان است (که زبان بهانه است) یعنی درست نشده دیگه) خودم رو گیر می‌ندازم که هان! چی شد اونهمه ادا. اونهمه حرف، اونهمه حرف، اونهمه من آنم که تهمینه بود پهلوان. (این شوخی با یک مخاطب خاص است، و گرنه من به شعر مردم چه کار دارم)

- ناگفته نماند، که این رو کنار یک بچه‌ی دیگه هم دیدم. هزار سال بود که اطراف من هیچ بچه‌ایی وجود نداشت. این دو ماه، هر هفته، یه بچه‌ی ثابت رو دیدم، و دیدم که بزرگ می‌شه، عملن بچه در عرض یک هفته بزرگ می‌شه. رفتارش عوض می‌شه، و گیر بدی به خودت، می‌بینی که تو چقدر ثابت موندی. بچه، ایلیای پیاده‌روست-

سال 84، برای من سال جهشی بود. آدمی که خیلی دوست‌ش داشتم.

الان می‌دونم و مطمئن‌م که خیلی دوست‌ش داشتم.

رفت. بی‌ که بگه خدانگه‌دارتون باشه و دری ببنده و قری بده و قمیشی باشه، رفت. بعدش من به صورت جهشی بزرگ شدم. سفت شدم، قوی شدم.

قبل از اینکه بره، من با یک داستان مزخرف خودکشی سروکار داشتم، که هنوز که هنوزه بنده به دست و پام. هنوز که هنوزه، نتوونستم بشینم برای کسی جزییات تعریف کنم، از تک تک اون روزهای لعنتی بگم، از قطره‌ی خون. از بالش بیمارستان... .نمی‌گم، می‌گذریم.

(اتفاق اجتماعی 84 رو که خب، یادمونه)

بعدش، لابد ذهنم نخواسته. لابد پس زدم، نمی‌دونم چی شده، که دیگه بزرگ نشدم.

سال 86 و 87 وقتی دوستان نزدیک‌م، تک تک از ایران رفتن، من فکر می‌کردم، با رفتن اونها هر بار، من یک بغل بزرگ‌تر شدم، (معیار بزرگ شدن؟) ولی اشتباه می‌کردم. رفتن دوستان نزدیک‌م، فقط من رو از آدم‌ها دور کرد، ولی رشدی نداشتم.

الان، توی این داستانی که خودم رو انداختم، هر بار، هر لحظه‌ایی که برمی‌گردم، یهو یه صحنه یادم میاد، که اصلن مال این سال‌ها نیست، مال سال 84اه. یعنی انگار این شش سال، هیچ نگذشته. فقط داستان تعریف شده. فقط صحنه ساختم. خاطره است. چیزی نبوده که بشه ازش پایه ساخت. لابد برای طبقه‌ی بعدی.

(اینجاست که آدم به بی‌هنری فحش می‌ده، بدجور. باید بشه، یه طوری، لای یک چیزی، رنگی، نقشی، طرحی، نوشته‌ایی، این تجربه‌ی یگانه‌ی مهاجرت رو جا داد. شاید اگه راهی برای خالی کردن‌م بلد بودم، این کلافه‌گی یک طوری رد می‌شد، لابد به چیز دیگه‌ایی می‌رسید.)

حالا باز برگشته، بزرگ شدن رو عرض می‌کنم. یعنی اینطور فکر می‌کنم.

مبارزات فانی

2011-11-24T01:48:00.008+03:30

برای اینکه زخم بستر نگیرم، برای خودم برنامه گذاشتم که حتمن هر روز ساعت 9 تا ده صبح، بروم و بدوم. امروز صبح که بیدار شدم، دیدم آسمان ابری است و ابر ضخیم است و کی حوصله دارد از جایش بلند شود، و "گو تو هل" و به حال خواب ادامه دادم و لحاف تا زیر گلو و به فرندز دیدن خود ادامه دادم.

-میان کلام، شانسی که دارم، اینه که با دخترعمویی زندگی می‌کنم که به جای ابزارهای معمول آدم‌ها، احتمالن از فنری، چرخی چیزی برای حرکت استفاده می‌کند و در زندگانی با کاتالیزور تغذیه می‌کند، و اصلن به خانواده‌ی لاک پشتی پدری‌مان نرفته. به همین دلیل روزهایی که سر کار نیست، و بیرون می‌رویم، خطر زخم بستر به صفر می‌رسد. در غیر اینصورت، بله، در غیر اینصورت من زخم بستر می‌گیرم. -

بعد، طرف‌های ظهر که شد، "د سان واز شاینیگ و د اسکای واز بلووووو" ناهار خوردم، حمام رفتم، ابرو برداشتم، و دیدم، نخیر بیرون خیلی دل‌بر است و اصلن نمی‌شود، نادیده گرفتش. رخت و لباس مناسب دویدن در خارج سرد رو پوشیدم و رفتم بیرون.

هر روز سعی می‌کنم مسیر رو عوض کنم، که یک چیز جدیدی ببینم، امروز از خیابان ملکه‌ی شرقی رفتم، جارویس رو رفتم پایین، تا به خیابان پادشاه برسم. (مثلن می‌شود از خیابان مجلس رفت و رسید به پادشاه،)

خیابان جارویس، پر از پلیس بود. تقریبن در تقاطع جارویس و پادشاه، پارکی هست که مردم معترض کانادا، تجمع کرده‌اند.

-میان کلام، مردم معترض، ظاهرن به این موضوع اعتراض دارند که چرا یه بخشی از مردم پولدار هستن و یه بخشی نیستن. زیاد پیش آمده که من از کنار این پارک رد بشم، و چه بوی علفی بیاید. بعد خیابان پادشاه خیابانی است پر از ساختمان‌های بلند. با مردم خوش تیپ کارمند. با مردم خوش تیپ کارمند سیگاری، که پایین ساختمان سیگار می‌کشند. دولت کانادا برای مردم امکانات رفاهی فراهم می‌کند، اینطور که پناهگاه دارند، و غذا. ولی این وسط، مردم می‌گویند ما نمیایم توی این پناهگاه‌ها، و در خیابان استیم. دولت می‌گوید، بیا پس اقلن این سوپ را بخور، و این قهوه را، یخ نزنی یه وقت. ازشان بپرسید چی می‌خوای پس، نمی‌دانند. با ایشان احساس نزدیکی می‌کنم. چته خب؟ نمی‌دونم. ولم کنین، اصلن.-

ظاهرن یک روزی که مردم معترض در پارک آتش روشن کرده بودند، باعث شدند یک چادر آتش بگیرد. اینجا آتش موضوعی بسیار مهم است، زیرا که همه چیز از چوب است، مثل پینوکیو استن، و پلیس گفته است جمع کنید بساط‌‌‌تان را. خطرناک شده‌اید. و مردم معترض گوش نکردن.

داشتم جارویس رو می‌رفتم پایین، که دیدم پر شده از ماشین پلیس، آمبولانس، ماشین‌های تلویزیون "برکینگ نیوز" اتوبوس‌های پلیس. اتوبوس‌های پلیس با طرح خانوم‌های خندان. مردان پلیس شکم گنده‌ی خندان. مردان پلیس در حال تکست (همان اس ام اس فارسی) زدن. در حال معاشرت.

هه. دلم می‌خواست، یک نفر که تهران را، در 9 ماه آخر سال 88 دیده بود، با من بود. می‌رفتیم می‌نشستیم توی پارک، من هم باهاش یه سیگار می‌کشدم، اول یک عالم بهشان می‌خندیدیم، بعد ساکت می‌شدیم، ساکت می‌شدیم.

(+)

where are you people?

2011-11-15T07:36:00.001+03:30

نمی‌دونم چرا اینجا آدم‌ها رو پیدا نمی‌کنم. بیرون که می‌رم، تا جایی که بشه پیاده می‌رم که بشه آدم ببینم. توی اتوبوس خیلی نمی‌شه زل زد به کسی. ولی توی خیابون وقت هست.

من دنبال آدم‌هایی از جنس "فرندز" می‌گردم.

(البته، شما می‌توانید بگویید، مگه ما شبیه فیلم‌ها و سریال‌هامون هستیم، که اینها باشن؟)

که به نظر من اشتباه می‌کنین، اینها محدودیت ما رو ندارن، و به نظرم توی سریالی مثل فرندز خیلی سعی می‌کنن شخصیت‌ها شبیه آدم‌های دم دست باشه، تا مثلن، بشه ده سال از قصه ساخت و سر گرم کرد.

ولی هر چی خیره می‌شم توی صورت مردم، اثری از شخصیت‌های آشنای فیلم‌ها و سریال‌ها نیست.

من با اونها به راحتی زندگی می‌کردم. کاری نداشت. دوست می‌شدیم، می‌نشستیم، حرف می‌زدیم.

ولی اثری ازشون نیست.

در تورنتو دو دسته آدم هست، یکی چشم بادامی‌ها، یکی دیگران.

چشم بادامی‌ها که انگار کلن، کلونی خودشون رو دارند. همه خبر دارن چی از زندگی می‌خوان، دست‌جمعی تصمیم گرفتن، و طرح دارن براش و اجراش می‌کنن، و انگار کاری به کار بقیه ندارن.

دیگران ولی، اثری از زندگی ندارن. یک جور زیادی، موقتن. اومدن که برن انگار. دیر یا زود.

2011-09-23T10:38:00.000+03:30

(نمی‌دونم برای من اینطور شده، یا کلن در روزگاری به سر می‌بریم که انسون باید حس‌هاش و حرف‌هاش رو پنهان کنه، چون برای هر کدوم هزار تفسیر هست. اصلن روزگاری شدیم، که در آن احساس آدم از افعال حرام شده و فوری باید که درمان شود. حالا طوری هم نیست، خوب می‌شود زود، و درست می‌شود، ولی تا که وارد این وادی بشی، راه‌های درمانی جلوی پات هست، که هان! ببین، تو می‌توانی اینطور خوب شوی. که اصراری نیست. بگذاریم که هوایی بخورد، خودش خوب می‌شود بیچوره و بله، گذری داریم به نوستالژی اصلن)
خوب است که زمان می‌گذرد. ؟ نمی‌شه وایساد جلوش، که بابا جان! صبر کن، من را همین لحظه بس است. پایش را می‌گذارد بیخ ریش زندگانی و می‌گذرد.
متاسفانه آن روزها دیگر خیال برگشت ندارند.
من هی رفتم عقب، رفتم عقب، که ببینم، کی صبر می‌کنه، می‌ایسته، که خوش باشم،
رسیدم به سال‌های نوجوانی، دوم سوم راهنمایی. خونه‌مون توی جمهوری. یکشنبه‌ها عصر که کلاس سنتور داشتم، تمرین نمی‌کردم، به جاش توی ایستگاه اتوبوسی که توی خیابان فردوسی بود (و از میدون توپخونه می‌رفت میدون انقلاب) نوت‌ها رو حفظ رو می‌کردم. (بعله سنتور یک همچین سازی بود، می‌شد از پسش بر اومد، صرفن با حفظ کردن). من ایستگاه پمپ بنزین پیاده می‌شدم، و می‌رفتم تا بزرگمهر. کلاس‌م. با یک حیاط بزرگ (؟) و یک حوض و ... .
من یک مانتوی سبز تیره داشتم، که کمی پایین‌تر از سینه، کمی بالاتر از کمر، یه بند داشت و بسته می‌شد و باریک می‌شد. الان به نظرم خیلی زشته، اون موقع ولی خیلی هم احساس خوش‌تیپی داشتم، تا بی‌نهایت اصلن.
ولی لحظه‌ی خوشی،
اون موقعی بود که نشسته بودم توی ایستگاه اتوبوس، غروب.
همون بود.
حالا هزاری هم برمی‌گردم به اون محل، اثری ازش نیست.

پستو

2011-09-05T12:41:00.000+04:30

امروز یکی از قدم‌های فیلی رو برداشتم، کشوی زیر کمدم رو خلوت کردم. دو ساعت (به معنی دقیق کلمه، نه اون دو ساعتی که می‌گیم، که یعنی طولانی) طول کشید تا یک کشوی بسیار متوسط، مرتب بشه. اون چیزایی که باید می‌ریختم دور، چیزهایی که می‌خوام نگه دارم رو، چیزهایی که با من می‌‌آن سفر. هجر (ت).
ظاهرن بیماری کاغذ نگه داشتن دارم. مثلن سفارت کانادا، نامه فرستاده که،

Hi mandi,

How re you doing?

long time no see

بعد من ازش پرینت گرفتم، کپی کردم، هر کپی رو در یک پرونده جداگانه با تاریخ و ضمیمه و غیره نگه داشتم.
بعد اینطور می‌شود که وقتی دنبال مدرک مهمی می‌گردم، همه رو به جون هم می‌ندازم، عصبانی می‌شم، داد و بی‌داد و غیره.
یک سری از کاغذها یادگاری بودن، مثلن برنامه امتحان نهایی کلاس پنجم دبستان، ولی یک سری دیگه... .
یک سری هم جزوه‌های کلاس زبان‌ها. به طور خاص فرانسه. کلاس‌های دانشگاه و انگلستانی، قبلن دور ریخته شدن، ولی فرانسه، هنوز بود. ترس از مبادا یادم بره، لابد باعث شده بود که نگه دارم این همه رو.
معلم گفته بوده،

The point is that

برگه رو نگه داشته بودم، که د پیونت واز دت. ولی یادم رفته بود و باز که به پینت برخورده بودم، باز پرینت و کپی و ... .
(یک بار هم باید سر فرصت، یک نگاهی مفصلی بکنم، به اینکه چرا دیگه فرانسه رو آنطور که باید دوست ندارم، لابد)
حالا یادگاری‌ها هستن، همه رو گذاشتم توی یک پوشه. کارت تبریک‌ها، عکس‌ها، نامه‌(ها). این‌ها قرار نیست با من سفر کنن. قراره بمونن تهران. توی همین کمد. توی همین اتاق.
این اولین باری‌ست که من کسی رو می‌ذارم، می‌رم. اتاق رو. اتاق 17 ساله که هست. من اولین ساکن‌ش بودم. همیشه بود. شب کنکور بود. وقتی حمید نبود، بود. وقتی هیچ کس نبود و من بی‌خلق و تنگ‌نظر بودم، بود. وقتی درشو محکم می‌بستم، فحش می‌دادم، دیوثا، اتاق بود.
حالا من می‌رم. اتاق هست.
(دوست داشتم به یکی می‌گفتم، بیاد تابلوی کیانا رو برداره، ببره، تا من برگردم باز پس بگیرم، ولی دلم نمی‌آد. انگار جز خودم کسی نمی‌توونه، حسی که من باهاش دارم رو داشته باشه)
این یادگاری‌ها هم هستن. حالا من که بودم هم، کاری به هم نداشتیم، سالی ماهی یکبار هم سراغی ازشون نمی‌گرفتم، و فرقی نمی‌کنه پیشم باشن، یا نه.
لابد زندگی‌م اون‌جایی که من باشم. و اینها، بهانه هستن.
موقع مرتب کردنشون هیچ حسی نداشتم، درست اون طوری که هر چند وقت یکبار، توی شرکت، کشوها رو مرتب می‌کردیم، همان‌طور.
فکر می‌کردم باید حسی باشه. خیلی متاثرکننده. ولی هیچ خبری نبود.
انگار یه چیزی توی زندگی‌م تا به حال غلط بوده. نمی‌دونم چی. فقط می‌دونم، باید یک چیزی درست بشه، عوض بشه.

تخم طلا، یا خارج از گودر

2011-05-26T08:43:00.007+04:30

دوست دارم فکر کنم، چیزی که این روزها از شهرم، تهران، می‌بینم، هیچ ربطی به فیلتری که روی ذهنم هست نداره. اینکه شهر به نظر خیلی، بیش از حد حتی، دوست داشتنی شده. سبزه. گرماش رو هم دوست دارم. مردم رو هم.
مثلن، اگه می‌شد اون برچسبِ روی یک برگ پاسپورت رو فراموش کنم، آیا باز هم شهر رو گرم و شلوغ و بی‌نظم و نامرتب و کثیف می‌دیدم؟ یا نه، همین گل و بلبل فعلی بود؟
و باز دلم می‌خواست، مردم رو درست کنم؟ که مثلن، آدم جان! باید به صف احترام بذاری، چه یه نفر چه هزار . خط عابر پیاده جای پارک شما نیست، موقع ترافیک یا پشت چراغ قرمز حق نداری روش . حمام چیز خوبی‌ست، مسواک هم. و آشکار است که ادامه دارد.
ولی حالا شدم، آخی الهی، دیرت شده؟ نمی‌توونی یه خط عابر هم صبر کنی؟ می‌خوای بری پیش خانواده، ای مهربون.

بعله، بنده که قبلن تمام واژه‌هایی مانند، عزززززززززززززززززززززییییییییییییییییییییییییییزززززززززززم، و عاشششششقتم، رو مسخره می‌کردم، حالا همه‌ی مردم شهر برام شدن عزیز و عشق و جون.

دوست دارم فکر کنم، به خاطر جلا نیست، و به خاطر واقع‌بینی‌ست. دروغ می‌گم. به خودم پیش از همه.

شاید این جمعه بیاید

2011-05-20T08:28:00.006+04:30

اگر یک روزگاری حماقت خودکشی پیدا کنم، قطعن در یک بعدازظهر جمعه خواهد بود. در چند سال اخیر بعد‌ازظهرهای جمعه برام تبدیل به کابوس شدن. یادم نمی‌آد دوران دبیرستان، دانشگاه، همچین حسی داشته باشم. اقلن توی پنج سال آخره. دل‌م نمی‌خواد خونه باشم، در عین‌حال هم دلم نمی‌خواد برم توی خیابون. دوست دارم، خونه‌ی دوستی باشم. به صرف یک عصرانه شام سبک. یک دور همی جمع و جور، کم جمعیت و کم سر و صدا. توی خونه‌‌ی کس دیگه‌ایی. که مثلن ده،‌ ده و نیم شب هم تموم بشه.
کار جدی هم نباشه، همین‌طور فقط دوستان دور هم باشن، حرف بزنن، من نگاه‌شون کنم، لبخند.

اسمایلی درمانی، یا یک پست سفارش شده.

2011-05-07T16:21:00.004+04:30

خب این سه روز تعطیلی هم که رو به اتمام است. روز اول که همش به تحصیل علم و دانش گذشت. یک رفتم کلاس، اومدم خونه و دیدم ای بی‌دود اینطوری ادامه پیدا کنه، می‌میرم. فکر کردم باید از خونه برم بیرون. خوشال پا شدم رفتم، کتاب‌فروشی‌های معتبر. که خب اصلن فایده نداشت. انگار نه انگار. مسیر برگشت همان آش و کاسه بود.
جمعه صبح ولی سر حال ، تصمیم کبری‌طور از خواب بیدار شدم، که امروز چنان می‌کنم و چنین. باید زنگ می‌زدم به یه دکتری که فقط جمعه‌ها کار می‌کنه، و وقت می‌گرفتم که یک ساعتی در روز، برم مطب‌ش. و از اونجایی که فقط یک کار در روز ممکن است، از صبح نشستم منتظر ایشان، که وقت بده بهم. و در نتیجه تنها کاری که از دستم بر اومد، خوردن بود . و بازگشت کل وزن از دست رفته. عصر رفتم دکتر. به نظرم عصر جمعه، حال و هوای خونه از همه جا بهتره. بیرون انگار گرد مرگ پاشیدن . امروز هم که هیچ. فردا باز باید بریم سرکار. خیلی دوست دارم مثل قبل از سال نو، در شرکت آدم فعالی باشم ‌ولی دیگه اینجا برای من انگار تموم شده، و فقط ازش پول در میارم و برای همین، همش خوابم امیدوارم هر چه زودتر تکلیف‌م با اینجا معلوم بشه، تا از این حالت برم دوباره درس بخوونم ، شاید این روزمره‌گی درمان بشه. خوبیش اینه که، این هفته چهار روزه همش و باز تعطیل هستیم تا اون موقع بهترین درمان است و دیگر هیچ.

پن: اصلن کار من نیست، دیوانه شدم. :D

2011-04-28T21:53:00.002+04:30

دوست داشتم، هنوز مثل سابق، از روزها می‌نوشتم. داشتم آرشیو وبلوگ می‌خووندم، حدودن یک سال پیش، خیلی جز به جز، همه چیز، مثل همین روزهاست. مثل همین روزها بود.

نون

2011-04-28T21:17:00.003+04:30

(در حالت کلی) حال من خوب است. (البته اگر شما از Followerهای گودر من باشید، شاید این فکر ازتان دور باشد، ولی آنها فقط نق هستند. و احتمالن از ارزش لحظه‌ایی برخوردار هستند) ولی‌کن، در حالت کلی حال من خوب است.
و این امر چگونه ممکن است؟ با پذیرفتن نقش نون در زندگانی. مثلن اینکه واژه‌هایی مثل، نمی‌توونم،‌ نمی‌شه،‌ نمی‌خوام، نمی‌خواد، نمی‌خوان، ناممکن است، نداریم، نمی‌آد و نه، بسیار مهم‌تر، ملموس‌تر و نزدیک‌تر از آن چیزی هستند که تصور می‌کردم. و حالا راحت شدم.
آیا سخت بود؟
بله. بسیار. یک هزینه‌ی بسیار سنگینی دارد. اینطور که شما، دیگه چندان آرزوهای بزرگ ندارین. همه چیز در روز خلاصه می‌شه. در این نیز گذشت.
و این‌گونه است که ما هم خوبیم.

پراکنده

2011-02-03T19:50:00.000+03:30

عکس‌های خانوادگیِ قدیم، نشان از ثروتی، چیزی دارن.
و خداوند مقایسه را آفرید.
چرخه‌ی ثروت آمده، رسیده به پدر و مادرم. که انگار برعکس چرخیده، ثروت از آنها و آنها از ثروت گریزان شدند.
بعد، لابد رسیده به ما. به من.
-بهتر است درباره‌ی برادر و خواهرم حرفی نزنم.
من خودم رو می‌بینم. و توانایی‌م رو. و به زنی که روزی پشت میز مسخره‌یی نشسته و به دوربین لبخند زده، لبخند می‌زنم. می‌خندم. مسخره‌ش می‌کنم.
عکس‌ها، بعد از ما هم حرف خواهند زد.
‌دل‌م می‌خواد چرخه را متوقف کنم، یک طوری پاره شه. دیگه کار نکنه.

کرسی

2011-02-03T19:48:00.001+03:30

Quand je pense, je pense à toi,
Quand je marche, je marche à-côté de toi,
Quand je regarde, ce que je vois,c’est tout toi,
Quand j’ecoute, j’ecoute à toi,
Quand j'écris, j'écris de toi,
C’est ta vie, pas pour moi.

وقتی فکر می‌کنم، به تو فکر می‌کنم.
وقتی قدم می‌زنم، کنار تو قدم می‌زنم.
وقتی نگاه می‌کنم، تمام آنچه می‌بینم، تو هستی.
وقتی که گوش می‌کنم، به تو گوش می‌کنم.
وقتی می‌نویسم، از تو می‌نویسم.
این زندگی توست، نه مال من.

2011-02-03T19:30:00.003+03:30

اگه روی عکس‌های شهر، آهنگ دیگری گوش بدم، خاکستری‌ها هم می‌رقصن.
موسیقی تنها کاری بود که بشر، انجام داد.
و داد.
(به نظرم.)
+

2011-01-06T04:15:00.000+03:30

این‌جور وقت‌هاست که از همه جای تن‌م می‌زنه بیرون. از چشم‌هام، دست‌هام، مغزم، ذهن‌م، دهن‌م. حس می‌کنم عالم و آدم می‌فهمن، می‌بینن هیجان‌م رو. بعد که می‌گذره، و راحت می‌فهم‌م، هیجان بوده که نمی‌ذاشته ببینم: نمی‌بینن، نمی‌فهمن، خودم‌م و خودم.
خودم‌م و هیجان، درد، نفهم‌ی، ناتوانی، درد، آخ که درد. اینجور وقت‌هاست که هر گوشی، هر گوشی، دم دست باشه، می‌کنم‌ش شنوای حرف‌هام. حرف می‌زنم، حرف می‌زنم، ‌درو (در را) بر می‌دارم، می‌دوزم به دیوار. می‌زنم به صحرای کربلا، خودم هم نمی‌فهم‌م چه مرگ‌م می‌شه. ولی باید؛ یکی بشنوه. باید هیجان یک جوری بریزه، بره. که نریزه و نره، می‌شم، پوسیدیم که (سلام خانوم هایده). شدم، پوسیدیم که.
این‌جور وقت‌هاست که در چرا اینقدر نزدیکه، که دیوار داره خراب می‌شه روی سرم، سقف به نزدیکی موهای سرم می‌شه. که گریه راه‌ش نیست، فریاد هم. که اصلن درمون نداره، جز همین هذیون گفتن. همین. همینی که داری می‌خوونی، دارم می‌نویسم.
مثلن؟
مثلن،‌ وقتی باز می‌خوون‌م،
رشک برم کاش قبا بودمی،
چون که در آغوش قبا بوده‌یی.
آخه آدم ناحسابی، چی زده بودی تو؟ چی خورده بودی؟ چی رفته بود توی جلدت؟ چی کشیده بودی، که رشک بردی به قبا؟
آخ که آدم.
یا که می‌خوونه،
زان شبی که وعده کردی روز وصل،
روز و شب را می‌شمارم روز و شب.
هان؟
روز و شب را می‌شمارم روز و شب؟ وعده کردی روز وصل؟
یا که یکی، یکی از هزاران میاد و می‌شه موزارت، می‌شه بتهوون، می‌شی ویوالدی، می‌شنوی چهار فصل. دیوانه. چهار فصل.
یا یکی می‌شه یوسا. یکی می‌شه یوسا. همش یکی.
(حافظه‌ی ساعت سه‌ی صبح‌م، قد نمی‌ده. فقط می‌دونم،‌ یادم می‌آد، بیدارم کرده از یک صبح، و هی داره می‌خوونه، زان شبی که وعده کردی، باید می‌ریختم‌ش جایی، شاید بذاره بخواب‌م.)
اون میوه‌ی راندن که خورده شده، کرم داشته. کرم خلقت. از همون جا روح دمیده شده، روح خلقت.
(حالا من هر چقدر هم تلاش کنم، جملاتی هستند که پاک نمی‌شن. مثلن نوشته بودن، اگر خدا انسان رو خلق نمی‌کرد، خدا بودن‌ش کامل نمی‌شد. که خلقت باید انجام می‌شد، که خدا، خدا می‌شد.)
فک کن، روح یک سری، از ته مونده‌ها می‌شه، اون آخرای کار که حال دمیدن نداره. ولی روح یک سری، از شاهکارهاش هستن. صبحی، چیزی بوده، سرحال، بیدار شده بوده، سیگار و چایی لابد. شایدم سر صبر، نون داغی و چای و مربایی و بعد... خب، برویم بدم‌‌‌یم.
بعد می‌ره می‌دم‌ه.
بعد اینها خلق می‌شن. بعد همون خارشی که توی نوک انگشت‌هاش داشته، همون رو منتقل می‌کنه به روحی که داشته می‌دمیده. همون دردِ باید خلق کنم رو.
بعد بدبخت کی‌ها هستن؟ اونایی که این میانه‌ی راه هستن. که قادر به خلقت نیستن، ولی نگاه‌شون به بالاست. به خالق‌ها. که دردشون می‌گیره از خلاقیت. که بیمارش می‌شن و بال و پرش رو ندارن. که فقط ستایش بلدن. که فقط به در و دیوار می‌زنن و تهش زخمی و همیشه خسته‌ن، از نشد. خلقتی در کار نبود.تکرار بود، تکرار آدم‌های بالایی.
که یکی، یک روزی، گفته بود، آهو نمی‌شوی به این جست و خیز.
بعد اینطور می‌شم که می‌خواد بگه من خیلی می‌دونم، ابله‌ها. که نمی‌بینن چه ناتوانی داره موج می‌زنه، توی تک تک کلمات‌م. که چه تلاشی. حسرتی.
بعد آقای پروست معتقد است، آدم باید برای توصیف چیزهایی که تحسین می‌کنه، (یا نمی‌کنه و فقط می‌خواد توصیف کنه) باید از کلمات خودش استفاده کنه،‌ باید از کلیشه‌ها، از تقلید دوری کنه. (هان؟ آقای پروست معتقد است، یا آقای دو باتن؟ یادم نیست درست. و حوصله ندار م، برم کتاب رو بردارم، ببینم کدوم)
خبری از من نیست.

قسمت دیگران

2010-09-16T22:39:00.002+04:30

وقتی می‌خواستم این پست رو بنویسم، توی ذهن‌م چند تایی بهانه جور کردم، که گیجی و حواس‌پرتی‌م رو توجیه کنه... ولی نشد.
بعد،
برای من پیش آمده که کتاب تکراری بخرم، الان توی کتابخونه‌م اقلن دو تا کتاب تکراری‌ هست، که یادم نبوده و خریدم و کتاب‌فروشی اونقدر دور بوده، که حوصله نداشته باشم، برگردم، عوض کنم.
ولی این یکی... خب، هی کتاب رو می‌خوونم و فکر می‌کنم، من اینو خووندم، نخووندم؟
خط به خط، مثل دوسم داره، دوسم نداره، می‌خوونم و مطمئن نیستم، خووندم یا نه. آشناست، ولی یک جوری یادم نمیاد آخر داستان چی می‌شد. اول کتاب نوشته شده، شهریور هشتاد و پنج. قاعده می‌گه که خووندم. ولی یادم نیست.
اصلن.
قسمت دیگران، جعفر مدرس صادقی

من اعتراف می‌کنم

2010-09-15T10:19:00.003+04:30

من خیلی حوصله‌ی خووندن بحث‌های جدی وبلاگ‌ها و گودر رو ندارم. راست‌ش اینه که سوادش رو ندارم. خیلی پیش می‌آد که مطلبی شر شده و من شروع کردم بخوونم. سعی هم کردم، ولی دیدم که هی، باز نمی‌فهمم چی نوشته. حالا باز خدا پدر ویکی پدیا رو بیامرزه، هی سر می‌زنم بهش، لغت معنی پیدا می‌کنم، دونه دونه. بعد ولی باز...
نمی‌دونم شما این حجم اطلاعات رو از کجا میارین. چطور وقت کردین، اینهمه با سواد بشین، ولی من...
اگه یک دوره‌یی آدم‌ها عوام (به معنی بی‌سواد) و خواص ( به معنی باسواد) بودن، الان حتمن یه سری هستن، این وسط، مثل من، که نه اینطوریه که هیچ ندونن، نه اینطوریه که بشه بهشون گفت باسواد.
از کجا شروع کنم؟
ایسم‌های جهان، چیستند؟

2010-09-06T22:39:00.003+04:30

من نسبت به دنیا کینه دارم. دنیا، روزگار، یونیورس، هر چیزی شبیه به این. که آدم‌ها و من و بقیه، فکر می‌کنیم، در سرنوشت‌مون دخالت می‌کنه.
این رو امشب فهمیدم.
امشب با مریم،‌ رفتیم خونه‌ی دو نفر از دوستان‌ش، هر دو از اون آدم‌هایی بودن، که با دنیا دوست هستند. دنیا هم. یک بده بستان.یک رابطه‌ی دو نفره.
معمولن، بودن در حضور این ‌آدم‌ها، می‌توونه آدم رو آروم و مهربون، و همه چیز درست می‌شه، می‌کنه.
مثلن، اطراف‌مون، توی وبلاگستان، محدثه و نازنین هستند. اگه دیده باشین‌شون،‌ متوجه می‌شین کدوم دسته از آدم‌ها رو می‌گم.
دیدن این آدم‌ها، شده هر چند وقت یک‌بار، برای روح لازمه. تا چند وقت حال‌تون خوبه. دوست می‌شین با دنیا.
یادم باشه، این آدم‌ها هستن. هنوز.

سالِ یک

2010-09-01T12:16:00.005+04:30

داشتم وسایل‌م رو جمع می‌کردم، نارنجی اومده بود دم پارتیشن‌مون، سرش رو کج کرده بود و فضول‌طور پرسیده بود، الان بری خونه چی کار می‌کنی؟
من‌م حواس‌م به کارم بود، گفتم می‌رم یکم فرانسه بخوونم احتمالن و بعدشم ویلون بزنم دیگه، فک نکنم کار دیگه‌یی بکنم.
بعد رفتیم و رفتیم، رسیدیم به، بعدش می‌دم وان‌م رو، وان خودم رو ها! نه مالِ مامی اینا رو، شیر کم چرب بریزن، که پوستم چن وقته یه ‌طوری‌شه، بعد شاید بگم باغبون‌مون بره یکم یاس بچینه بیاد بریزه توی وان‌م، حالا ببینم چی می‌شه دیگه، شیرِ بو بده، بو نده، بسته‌گی داره دیگه. نمی‌دونم چی کار کنم.
یادش به خیر.
لازم به توضیح نیست که نارنجی دیگه ایران نیست.
الان، دوستی زنگ زده که چی کار داشتی می‌کردی.
داشتم چهار فصل ویوالدی گوش می‌دادم، حدس می‌زدم که کدوم کدوم فصله. خیلی واضحه، جالبه.
(شایان ذکر است که من تا حالا کامل گوش نکرده بودم، بس که یادآور تله‌تئاترهای روزهای خاکستری هستن.)
ادامه ندارد.
‌

2010-08-27T11:53:00.004+04:30

از خونه که می‌آم بیرون، توی آینه دیدم که از روزهای بی‌رنگی‌مه. وقت نمی‌کنم رنگ کنم خودم رو. می‌رم و فک می‌کنم، شد توی اتوبوس، نشد توی راهرو کلاس، یه جایی پیدا می‌کنم برای رنگ کردن. آخرای کوچه که می‌رسم صدای آشنای هزار سال اتوبوس رو می‌شنوم، ساز به دست می‌دوام که برسم بهش و می‌دونم که منظره‌ی مضحکی‌ست برای ببینده. که به جهنم. می‌رسم به اتوبوس. روی صندلی ردیف اول می‌شینم. ساز رو می‌ذارم جلوم. با پاهام نگه‌ش می‌دارم و کیف آشغال‌دونی‌م رو از توی کوله‌م در میارم. اول رژ لب می‌زنم، می‌رسیم به چراغ قرمز و وقت دارم برای رژ گونه. توی یه آینه‌ی اندازه‌ی دو تا انگشت نگاه می‌کنم و رژ گونه می‌زنم و خوشحال‌م از وقت. فاصله‌ی این دو ایستگاه کمه و فقط چراغ قرمز طولانی‌ش می‌کنه.
اتوبوس می‌رسه به ایستگاه بعدی، بعد از اینهمه سال دیگه می‌دونم کی مدل‌ش اونطوریه که بیاد بشینه روی صندلی که تو کیف‌ت رو راحت گذاشتی روش، حتی با وجود اونهمه صندلی خالی. تا بیام کیف رو بردارم، خانومه نشسته روی کیفم. می‌گه که عینک‌ت نشکنه. می‌گم نه روی سرمه،
می‌گه هان آخه دیدم شما حواست به وسیله‌ته، گفتم شاید نفهمی. چیه این؟
ویلون.
هان، آفرین، آفرین، آفرین، زندگی همینه. یادش به خیر. همه‌ی زندگی‌م دوشنبه‌ها عصر بود. خدا بیامرز، اون خدا بیامرز...
(اونقدر می‌گه خدا بیامرز که اسم‌ش یادش بیاد، که من حالا یادم نیست.)
شما چی کار می‌کردین؟
(شروع می‌کنه به آواز خووندن، کنار گوش‌م) بردی از یادم، با یادت شادم. دل به تو دادم، ...
هان! آواز می‌خووندین.
بعله، می‌رفتم پیش آقای بنان. یادش به خیر. دوشنبه‌ها عصر همه‌ی امیدم بود.
(باز می‌خوونه و دست‌اش رو تکون می‌ده، بدن‌ش رو، نگام به دستاشه. دو تا مچ‌بند، روی دستاشه. دستاش پر از موهای مشکی و کلفتن، صورت‌ش رو نگاه می‌کنم، ابروهاش مشکی و پر از دید من، تمیز نیستن)
ادامه ندادین؟ الان کار نمی‌کنین؟
نه بابا، این روزگار نامرد نذاشت، پسرم مرد، برادرم مرد، هر دو توی تصادف. روزگار نامردیه. خیلی.
(حرف نمی‌زنم دیگه، موبایل‌ش رو در میاره)
این حروم زاده، می‌خواد با ما دوست شه، طرح عاشقی بریزه، یک پدری ازش در بیارم.
(موبایلو می‌ذاره دم گوش‌م)
گوش کن، حالا که می‌دونه من می‌خوام پدرشو در آرم، گذاشته رو این بوقه. می‌دم نیروی انتظامی دمار از روزگارش در بیارن.
(چیزی نمی‌شنوم من. داره پیاده می‌شه)
موفق باشی دختر جون.
شما هم موفق باشین.
(مزخرف‌ترین حرفی که می‌شد، بهش زد)

2010-08-27T11:09:00.003+04:30

پیش‌ترها از آدم‌هایی که وادارم می‌کردن دروغ بگم، فرار می‌کردم. دل‌م نمی‌خواست باهاشون معاشرت کنم، لابد چون یه طرفِ ضعیف‌م رو بهم نشون می‌دادن. فیس و پزی که داشتم می‌دادم و اینها می‌کردن توی چشم که هان. یا هر چی. حالا ولی، رابطه رو حفظ می‌کنم و صبور (به خداوندی خدا که صبوری از من بسیار دور است) نگاه می‌کنم که داره چی رو انگولک می‌کنه که من دروغ می‌گم به خاطرش. مبارزه.

Pedro Almudoar

2010-08-27T10:32:00.002+04:30

دیشب داشتم دنبال، آهنگ توی volver می‌گشتم. دل‌م می‌خواست چهره‌ی پنلوپه هم ببینم،‌ و گرنه که می‌شد ساند ترک‌ش رو گوش داد. (مثل وقت‌هایی که می‌رم besieged رو می‌بینم، به هوای دیدن صورت Shandurai که بگه you get my husband out of jail.)
دیدم و بعد دیدم یه فیلمی از این کارگردان هست که هنوز ندیدم. قدیمی‌تر از volver.
Bad education.
می‌دیدم و به خودم فحش می‌دادم، آخه نصفه شبی چه وقت این فیلم دیدنه. از فیلم خوشم نیومد. فقط آزارم داد. فکر می‌کردم، انگار کن یه پسر داری، می‌فرستی‌ش مدرسه، بعد دچار سرنوشتی شیرین می‌شه. حالا خودِ پسر بماند.
یک زمانی، تصمیم کبری گرفتم، فیلم نبینم و کارگردان ببینم. همه‌ی فیلم‌های یک نفر و بعد، بعدی. فقط توونستم فیلم‌های David Fincher اینطوری ببینم. اینطور بود که در fight club آن صحنه‌ها را دیدم. اونقدر که خووندم درباره‌ش و حرف زدم با همه و فهمیدم آنجا کسی‌ست پنهان.
یه هفته، فقط David Fincher تا تموم شد و به هفته‌ی بعد نرسید. لطف فیلم دیدن رو گرفته بود ازم. شده بود یک کار جدی. نه اینطوری که الان می‌شینم، فیلم‌ها رو عقب جلو می‌کنم، تا یه چیزی توی فیلم جذب‌م کنه و ادامه بدم. و فقط فیلم دیدنه. نه بیشتر. نه دیدن فیلم به فیلمِ روندِ رو به پایین کارگردان‌ها.

2010-07-10T12:07:00.001+04:30

می‌خوام ببینم، اونقدر آدم شدی که دو نفر آدم رو خوشبخت کنی، بعد خودت وایسی، نگاه‌شون کنی و کَکِ‌ت هم نگزه که خودت نشدی؟

من حتی هندوونه دوست ندارم

2010-06-26T16:47:00.003+04:30

حالا دیگه اونقدر آروم شدم، که نگاه کنم به خودم و بفهمم، هندوونه‌هایی که برداشتم بزرگ هستن. که هی زندگی رو حروم خودم نکنم که تو هیچ غلطی نکردی بدبخت. می‌دونم که کردم و دارم می‌کنم. می‌دونم همه‌ی ایراد از ابعاد کارها بوده. که هر کدوم اونقدر بزرگ هستن که اندازه‌ی یک زندگی، برای یک آدم وقت بخوان. و من دوست داشته باشم، همه رو با هم، توی یک حرکت، به انجام برسونم. نه اینکه نشه، دیر می‌شه. زمان می‌خواد. ناامیدی داره، فحش به خودی داره، غصه داره، حسرت داره، ولی آخرش، خوشی. که تسلیم خواستن‌ت شدی. که تسلیم، نمی‌شه، نشدی.
حالا و توی این سن، (هار هار هار) تنها چیزی که گاهی یادم میاد که ا، وقت نکردم بشم، پولدار بودنه. هنوز پولدار نشدم. هووم، من اعتراف می‌کنم، لوکس، از واژه‌های دوست داشتنیِ منه. که خب، فعلن وقت ندارم بهش برسم. بعدن. یکم دیرتر.
فعلن اینها رو، بذارم یک جایی، که ساحل سلامت‌شون باشه. خودم رو هم.

گور به گور

2010-05-14T10:21:00.004+04:30

روز اولِ هفته‌ی پیش رو با حضور یک نفر ویروس در دستگاه جهاز هاضمه شروع کردم و در نتیجه، تا همین چهارشنبه نتوونستم دوز روزانه‌ی شیرنسکافهساقهطلایی رو بخورم. چهارشنبه که باز شروع کردم، دیدم دیگه دوست‌ش ندارم. اصلن دیگه اون لذت چهار پنج روز پیش رو نداشت. باید برای آروم کردن خودم،‌ روزی دو لیوان ش.ن.س.ط، می‌خوردم، بیشتر پای فرندز و یا قسمت جدیدی از سریال‌هایی که می‌بینم، بعد به کار و زندگی‌م می‌رسیدم. یا یک روزهایی مثل امروز، جمعه،‌ باید یکی‌ش رو می‌خوردم، تا که بتوونم از تخت بیام بیرون. زخم بستر می‌گیرم. آدمی که ریه‌ش گنجایش سیگار نداره، یه جوری باید آروم‌کننده داشته باشه برای خودش. به قولِ پانته‌آ خانوم، پشت دریاها، زندگی توی این شهر، نیاز به یه آرام‌بخش داره. حالا هر کسی یک جوری. فکر کنم، رسمن طی سه سال، هر روز ش.ن.س.ط خوردن، معتاد شدم بهش.
کاش با پانته‌آ دوست‌تر شده بودم.

رابطه‌یی که من یک طرف‌ش باشم، باید اون طرف‌ش یک جور بیش از حدی پروی دوستی باشه. من این طرفِ خط‌م، خواهر خانواده اون طرف. می‌توونه با کلاغه‌ی چلاقه، دوست بشه، شماره بگیره، بده، دوست بشن، و... من نه. باید آدم هی زنگ بزنه، قرار بذاره، بلیط بگیره، بعد من نرم نرم، وارد بشم.
باید پیش از اینکه از مرز پر گهر بگذرم، اینو رفع و رجوع کنم. قبل‌ش، ترسو بوده‌گی، یک جایگزینی برای این ش.ن.س.ط، پیدا کنم، حالا، فعلنی، دست به نقد، الان چطوری از تخت بیام بیرون؟

2010-05-12T21:41:00.003+04:30

دارم بزرگ می‌شم، خیلی آروم و کند. کاش اینهمه کند نبود. کاش یک‌م تندتر بود، کمتر درد داشت. نمی‌دونم برای تندتر (تیزتر) شدن‌ش باید با کی دست‌ به یکی کرد و پول داد (رک، گودر)، بلکم اینهمه هر قدم‌ش درد نداشته باشه. درد‌ش هم درد نیست، لامذهب. یکیه برای خودش. ازش که می‌گذره، خوب که پدرت در اومد، باید برگردی نگاه کنی، تا بفهمی که هی، این رو که تجربه کردم، الان شدم این، الان می‌توونم از این پله‌یی که روش ایستادم لذت ببرم، جهشی رسیده بودم، نمی‌فهمیدم خوشی‌ش رو، شاید از روی این پله هم، می‌پریدم.
پن: اهالی گودر می‌دونن من چی می‌گم.

2010-05-07T21:41:00.003+04:30

خونه‌ی روبرویی شرکت، خونه‌ی عمه خانوم، یه دونه آویز داشت، مثل این خونه‌های ژاپنی، باد که می‌آمد، صدای خوبی می‌داد که دوست داشتم. هر بار گلشیفته می‌آمد توی اتاق بهش می‌گفتم، گوش کن ببین چه صدایی داره.
گلشیفته برای تولدم، یه دونه از این آویزها آورد. چوبی‌ش رو. شکل جغد بود. آویزون کردم توی اتاق‌م. جاش خوب نبود و هیچ وقت صداش در نیومد.
امسال، اتاق رو که رنگ کردم، بنا به چون‌که، فکر کردم دل‌م نمی‌خواد آویزون‌ش کنم. دادم به مامان، که من نمی‌خوام، اگه تو می‌خوای... .
مامان برداشت آویزون‌ش کرد به شاخه‌ی درخت گیلاس. که صدا کنه و پرنده‌ها نشینن روی درخت به خوردن گیلاس‌ها. گفت، ببینیم، امسال از این گیلاس‌ها چیزی بهمون می‌رسه.
خودش هم حواس‌ش بود. هر بار می‌فهمید نشستن، می‌رفت کیش‌شون می‌کرد. بعد هم از ترس اینکه بخورن‌، زود، همین امروز، رفت چیدشون. آورد بهمون داد، هنوز مزه ندارن خیلی. خیلی هم بزرگ نشدن، خوش‌رنگ‌ن ولی.
صدای چوب‌های آویزون از جغد، به خاطر هوای هنوز خوب تهران، مدام در می‌آد. صداش یک حسِ تازه‌ست. چیزی به انواع و اقسام نوستالژی‌هام اضافه شد.
صدای جغد چوبی‌ِ بهارِ هشتاد و نه.

بیا اون با من

2010-05-01T20:25:00.002+04:30

من عاشق نیستم.
مشکل سرِ عاشق نبوده‌گی نیست.
مشکلِ سرِ اینه که روزی هزار بار به خودم گیر می‌دم، چرا گاهی غصه می‌خوری که عاشق نیستی. نباید بخوری. این حرف‌ها که زندگی چیزی نیست جز عشق و دوست داشتن و شبیه‌ این، مزخرف است و یک نفر انسون هزار موضوع در زند‌ه‌گانی برای فکر کردن دارد و اصلن، اگه همین الان بیان بگن، یکی از همین چیزهایی رو که داری، بده، جاش عشق بگیر، کدوم‌ش رو حاضری بدی و... .
ولی کو گوش شنوا، یهو وسط روز و کار و بار و گشت و گذار، یادم می‌آد که، ای دلِ غافل، من عاشق نیستم، و دل‌داری از سرِ نو... .

تلاشی برای آشتی

2010-04-30T22:26:00.002+04:30

همیشه برای اینکه بی‌خودانه کتاب می‌خرم، به خودم فحش می‌دم، که شما اول اونا رو بخوون، بعد. ولی حرف گوش نمی‌دم و ... (تقریبن مثل همه‌ی آدم‌هایی که کتاب می‌خوونن) ولی امروز که دست به کمر، داشتم از بین نخوونده‌ها یکی رو انتخاب می‌کردم، کلی کیفور شدم. انگار یک کتاب فروشی توی خونه داشته باشی و هر کدوم خواستی رو سر صبر انتخاب کنی...
برای بار سوم، طرف خانه سوان. باشد که این‌بار تمام شود.
حوصله کنم، و درباره‌ی شبِ ممکن بنویسم. خیال‌م راحت می‌شه. و وجدان‌م آرام.
پن: عنوان این نوشته، اشاره به تلاشی مذبوحانه، برای آشتی با اینجا نویسی‌ست و هیچ ارزشِ دیگری ندارد.

چهارشنبه، بیست و پنج فروردین، 1389- پنج

2010-04-14T11:58:00.000+04:30

سنایی، خبری نیست. از آخرین کوچه رد می‌شم. اثری از آقای پیر با ژیان نیست. عاشق‌ش‌م من. بس که دوست داره ماشین‌ش رو. روشن‌ش می‌کنه و راه می‌افته، بی‌خیال. خبری ازش نیست. فصل عوض شده. آدم نگران می‌شه. می‌رس‌م شرکت. فصل رو تموم می‌کن‌م. دو داستان دارن به هم می‌رسن.

چهارشنبه، بیست و پنج فروردین، 1389- چهار

2010-04-14T11:54:00.001+04:30

کنارِ سبزی فروشیِ یه کلانتریِ. صد و پنج سنایی، همیشه دم‌ش شلوغه، یه جوری انگار که موقع اعزام‌ شدن‌شون به این طرف، اون طرف. سرشون شلوغِ. گوش کنی، بسیار بی‌ادب‌ن. بیبنی زیاد با هم می‌خندن. ببینی، اون‌جوری که پیش‌ آمد، ترسناک نیستن.
این خیابون همیشه پر از ماشین. ماشین پارک شده. معلوم نیست کی می‌آن، پرش می‌کنن، می‌رن.
ته این کوچه یه مهدِ کودکِ. آدم صبح‌ها نباید از دمِ‌ مهدِ کودک‌ها رد بشه. بچه‌های گریان می‌بینه هی. یه بار که یکشون،‌ دست‌ش رو گرفته بود به دیوار. مادرش پاهاش رو کشیده بود، اشک می‌ریخت و داد می‌زد مث چی، مادر هم در آستانه‌ی گریه بود، دیرم شده مامان، تو رو خدا بیا بریم،‌ زور دست به اون کوچیکی که به دست مامان‌ش نمی‌رسه کنده می‌شه می‌ره تو.
امروز خبری نبود. فقط یک بابای خوشحال کت‌شلواری اومد بیرون.

چهارشنبه، بیست و پنج فروردین، 1389- سه

2010-04-14T11:52:00.000+04:30

ته این کوچه، می‌رسه به خیابون میرزای شیرازی، ته‌ش، محل تقاطع‌شون، می‌رسه به پارکینگ آمبولانس‌های بهشت زهرا. این رو تازگی‌ها فهمیدم. توی عید بود. که درش باز شد، یکی‌شون اومد بیرون. رفت که مرده ببره.
وسط خیابون، یه خانومی مو سفیدی، وایساده،‌ با یک چرخ خرید صورتی، من می‌رم کنارش، اون سمتی که اول من می‌میرم بعد تو. نه مثل همیشه که تو بمیر اول بعد من. رد می‌ش‌م. حس می‌کن‌م با من رد می‌شه. لازم نمی‌شه تشکر کنه. لازم نمی‌شه خواهش کنم. سر کوچه‌یی که می‌رم توش، یک سبزی فروشیِ، لابد مشهوره، چون همیشه هشت صبح‌ هم حتی صف داره. صف طولانی، از اغلب خانوم‌ها. خانومی با چرخ صورتی، می‌ره ته صف.

چهارشنبه، بیست و پنج فروردین، 1389- دو

2010-04-14T11:48:00.001+04:30

از ولیعصر رد می‌ش‌م. از کوچه‌ی عبیده می‌رم تو. ته این کوچه‌ها رو میله گذاشتن، لابد برای اینکه ماشین نیاد و نیاد و نیاد با سرعت، نره توی جوی. لابد براشون بهتره، بخوره به میله،‌ تا بره توی جوب.
خیابون یک طرفه‌ست. از اون طرف پس ماشین نمی‌آد. پس می‌شه همین‌جوری بری و ببینی که از جلو ماشین میاد یا نه. درخت‌ها، طاقی سبز درست کردن. رنگ به رنگ سبز. آفتاب هم که هست، من می‌ش‌م، مرکز کائنات و قدم می‌زن‌م. به خوشی. گور بابای کتاب. ا، خانوم یادت رفت؟ ول‌م کن، می‌خوام قدم بزن‌م. درست وسط خیابون.
سر راه‌م از دم یه مدرسه‌ی دخترونه‌ی ارمنی رد می‌ش‌م، یه دختری داره لاب لاب لاب صحبت می‌کنه. لابد داره صلوة خودشون رو می‌گه که بفرستین. خوبه که آدم به زبونی حرف بزنه، که همه‌ی همه نفهمن. دل‌م مدرسه نمی‌خواد، رد می‌ش‌م.

چهارشنبه، بیست و پنج فروردین، 1389- یک

2010-04-14T11:43:00.000+04:30

دیرم شده. نه مثل همیشه. همین‌جوری الکی دیرم شده، دم دست‌ترین اتوبوس رو سوار می‌شم. موهام خیس. پنجره‌ی باز رو می‌بندم. باد نخوره به سرم. نچام.
کتاب رو باز می‌کنم روی پاهام. لعنتی. سگ داره کتابه، آدم رو می‌گیره. نمی‌توونی بذاری‌ش زمین. (کافکا در ساحل. بعضی‌ها می‌شن یوسا و چند داستان رو تو در تو و توی یک فصل تعریف می‌کنن. بعضی‌ها می‌شن موراکامی و دو داستان تعریف می‌کنن، هر فصل یکی. یکی در میون. بانظم ژاپنی لابد) ایستگاه فلان‌م خانوم نابینا سوار می‌شه. اتوبوس شلوغِ. به قول دوست‌م (اصفهانیِ) خِرتپونِ. به روی خودم نمی‌آرم. گفتم که کتابِ‌ سگ داره. کسی بلند نمی‌شه خانوم نابینا بشینه. من هم. می‌آد، می‌چسبه به من. خیال‌م راحتِ. من حواس‌م هست که نابیناست. مشکلی پیش بیاد، من هستم. فقط این یه فصل... . هر ایستگاهی کسی سوار می‌شه، بیشتر خودش رو می‌چسبونه به من. سرم رو بالا نمی‌گیرم. نمی‌گذره از ذهن‌م تو بگیری هم اون نمی‌بینه، نمی‌بینه خودخواهی‌ت رو. حواس‌م به عصاش هست. نابیناست، فلج که نیست. ادامه می‌دم. ایستگاه بعدی، نزدیک‌تر که می‌شه،‌ فکر می‌کن‌م، فلج نیست، نابیناست،‌ ولی لابد همش توی دل‌ش هول و ولاست، که چیزی نشه. که مشکل شاید درونی باشه.
یه ایستگاه دیگه پیاده می‌شم. سرِ دو راهیِ یوسف‌آباد. کاش ببینه کسی که این خانوم نابیناست و بذارن بشینه جایِ من. خودم نتونست‌م به‌ش بگ‌م، بیا، بشین جایِ من. پیاده می‌ش‌م. دویست تومن می‌دم به راننده. هفتاد و پنج تومن پس می‌گیرم. می‌رم اون سمت خیابون. ساعتِ از وقتی خریدم‌ش همین شکلی بوده، عقب می‌موونه هر وقت دل‌ش بخواد، همین می‌شه که هر وقت زمان مهمِ، موبایل رو در می‌آرم،‌ هفت و چهل و نه دقیقه‌ست. بیست دقیقه وقت دارم. می‌شه پیاده برم. پیاده برم،‌ همین یه فصل رو بخوون‌م. کتاب کت و کلفته، نمی‌شه راحت دست گرفت، راه رفت، خووند

2010-03-30T17:41:00.004+04:30

پارسال، آقای رئیس اینا، خودش رو کشت که تعطیلات عید، هفته‌ی دوم رو بیاید شرکت. من نرفتم. کلی هم حرص خورد بدبخت. ولی نرفتم. امسال که دیگه شرکت نیست، با خیال راحت و دلی آسوده رفتم. از بخشی از این رفتن هم کلی خوشم اومده.
ف، می‌گه مدل‌ت اینجوریِ کلن. نباید چیزی رو بهت گفت، خودت باید کارِ خودت رو بکنی، اگه بهت بگن، عمرن نمی‌کنی،
راست می‌گه. عادت به حرف شنوی ندارم. برخورد مادر و پدرم کلن این‌طور بوده که زندگی خودتِ و خودت می‌دونی، شاید فقط یکی دو استثنا داشته این، و گرنه کلنی خودم بودم و زندگی‌م.
و بعد، از وقتی رفتم سرِ کار، یک‌بار هم یک رئیسی نداشتم که درست درمون باشه. هم فن رو خوب بدونه، هم مدیر باشه. یا این بوده، یا اون، یا هیچ کدوم. (چهارتا رئیس داشتم تا حالا)
بعید می‌دونم هیچ وقت بتوونم به کسی بگم، چشم.

wElDune

2010-01-26T22:40:00.002+03:30

(تا حالای عمرم) به نظرِ من، یکی از خوره‌ترین‌های روح آدم، اینه که یه کاری می‌کنه، هر کاری، مهم نیست چه کاری، بعد نتوونه خودش، به خودش بگه، Well Done.
مثلن، آدمی که من باشم، از میان کارهای خانه، ظرف شستن رو دوست‌تر دارم، شما یک جفت دست‌کش به من بدهید، به همراه ظر‌ف‌هاتون، یکی از لذت‌های خانه‌گی من رو فراهم می‌کنین. (بدون دست‌کش خب امکان نداره.) حالا ظرف‌ها رو شستی، سینک رو هم آب کشیدی،‌ تمیززززززززززز، ولی می‌دونی که اون پشت، یک سری قابلمه، ماهیتابه‌ی خرس‌سایز، هنوز باقی ماندن، اینجاست که امکان نداره بگی به خودت، باریکلا دختر و خسته می‌مونی.
مثلن، من از تمیز کردن، لذت می‌برم. اتاق‌م رو به هم می‌ریزم و شلوغ و پلوغ، بعد آخرِ‌ هفته، مرتب و تمیزش می‌کنم و آخ جون که. -کل پارگراف بعد داخل پرانتز نوشته شده است-
به نظر من، در تمیز و مرتب کردن، لذتی‌ست که در تمیز و مرتب بودن (ِهمیشگی) نیست. روزگاری که من از هفت روز هفته، فقط یک روزش رو کلاس داشتم، و نه سه روزش رو، از شنبه، نرم نرم، شروع می‌کردم به شلوغ و قاطی کردن اتاقم، بعد، جمعه، هشت نه شب بود که دیگه مرتب شده و بود و آخیش. حالا کمتر پیش می‌آد.
-پارگراف بعد از داخل پرانتز خارج شده است-
حالا فک کن که اتاق رو تمیز کردی، ولی می‌دونی که اون زیرِ تخت، یک وجب و نیم، گرد و خاک نشسته روی جعبه کفش‌ها و تو هر بار به روی خودت نیاوردی و اینجوریِ که نمی‌توونی بگی Well Done. که نمی‌توونی پات رو بندازی روی پات و شیرنسکافه‌ساقه‌طلایی‌ت رو بخوری. یعنی می‌خوری ها، ولی ته ذهن‌ت یک سری جعبه کفش خاکی هست.
یا که تمرین کردی‌ها، ولی می‌دونی سیاه که داره می‌شه سفید و از سیم دوم می‌ره سیم سوم، تو ریپ می‌زنی و روون نیستی.
یا که تمرین‌هات رو حل کردی، و مقاله‌ت رو هم نوشتی، ولی از صرف فلان فعل و دیکته‌ی فلان کلمه مطمئن نیستی و... well done نشده.
اصلن مهم نیست چه کاری... باید که دنیایی که باهاش سر و کار داشتی، از نظرِ خودت کامل باشه. چه نویسنده باشی، چه نقاش، چه عکاس، چه فیلم‌ساز، چه آهنگ‌ساز، چه مهندس، چه ... . مهم اینه که خودت حس کنی که باریکلا.
بعد؟ بعد اینجور وقت‌ها یکی بیاد خودش رو بکشه که هوووووووووووووی، یارو، چی چیو well done اینهمه ایراد و غلط و کثافت و گند توی کارت هست، نیشت رو ببند.
عمرن. من دیگه دارم خدایی‌م رو می‌کنم.

خونه‌م، یه روزی

2010-01-15T18:12:00.003+03:30

وقتی آثار کلاسیک رو، بیشتر برای درس گرفتن، گوش می‌دم، خونه‌ی خودم،‌ در آینده‌ی معلوم نیست کی، می‌شه یه خونه‌ی چوبی قهوه‌یی نیمه تاریک، با نور کم‌رنگِ نارنجی آباژور.
ولی وقتی آثار آدم‌های نزدیک به دورانِ خودمون رو گوش می‌دم، خونه‌م سفید و روشن و پر از پنجره و رنگ‌های روشن.
نه اینکه اولی غمگین باشه، ذات‌ش یه جور سنگینیِ، ولی دومی خیلی جوونِ. سبکِ.

هی وطن! حواست هست؟

2010-01-15T12:54:00.002+03:30

دل‌م نمی‌خواست زندگی‌م بشه مثل زندگیِ پدر و مادرم. که از ده‌م اینای ماه انتظار موقع پرداخت شروع بشه،‌ ولی شد. مثل همه‌ی زندگی و زنده‌ بودن‌های دنیا اینهم مزایایی داره و معایبی.
من دوست داشتم طوری زندگی کنم که بتوونم به راحتی برم سفر. تورهای یک روزه و فشرده در مقال من نمی‌گنجه اصلن. باید بشه مثلن، یک ماهی دو هفته‌یی، نبود. رفت مثلن... مصر، مثلن چین... مثلن هند. ولی نمی‌شه.
اهالی این شرکت ما خیلی سخت‌شونه به آدم هفت روز پشتِ سرِ هم مرخصی بدن. یعنی می‌شه که یک روز توی این هفته، دو روز توی اون هفته و دو روز هفته‌ی بعدش مرخصی بگیری، ولی وقتی بگی بابا جان! من هفت روز مرخصی می‌خوام، سکته می‌کنن.
و گرنه شاید می‌شد با یه سری چیزها کنار اومد.
مثلن وقتی که بچه‌ها رفتن اصفهان و شیراز همراه‌شون شد.تابستون بود. بیشتر از یه هفته رفتن. با ماشین از تهران راه افتادن، رفتن و رفتن و خوش‌گذرونده بودن. اسنادش موجودِ دیگه. رفته بودن توی حوض وسطِ میدون مسجد شاه. هوم. اینطوری خوبه دیگه.
ولی نشد که من برم.
یا حالایی که دارن ته سال می‌رن هند. دو هفته. پارسال هم رفته بودن. باز هم اسنادش موجوده. خوش هم...
چه تکراریه خب.
شاید اگه می‌ذاشتن من هم برم،‌ انوقت می‌شد رفتار گندشون رو تحمل کرد. اونوقت من هم بی‌خیالِ بوی گندِ‌ گ. م می‌شدم. گ.م، کنار من که می‌ایسته حرف می‌زنه،‌ من نفس‌م رو حبس می‌کنم که حرف‌ش تموم بشه، بره. وای از اون روزی که من هم مجبور بشم حرف بزنم.
گه گاهی، ته ته دل‌م یه چیزی می‌گه شاید پیش از رفتنِ من، یه چیزی درست بشه، یه چیزی که بشه بهش آویزون شد، که نرم.
من با تک تک تن‌م، دل‌م می‌خواد بمونم ایران. هنوزم دنبال بهانه‌م. هنوزم دل‌م می‌خواد یه گره‌ی خوشایندی پیدا کنم،‌ که آویزونش بشم، که نرم.
ولی هی گره‌ها می‌شن زندان. هی فقط حرص می‌دن. هی می‌شن وای من که دیگه نمی‌توونم نفس بکشم.
مثلن؟ یه عکسی بود توی گودر شر شده بود. از ولیعصر تهران. که نفس من هر روز رونده‌ی این خیابون رو بند آورد، چه برسه به اونهایی که ایران نیستن، یه روز بعدش معلوم شد که فتوشاپِ. پیش از اینکه فتوشاپی‌ش معلوم بشه، برای خودم توجیه کرده بودم، که بعد از یک روز بارانی است و خورشید از اون ور تابیده و این رنگی شده.
ولی هیچ کدوم نبود. و فتوشاپ بود.
فک کن که همه‌ی عکس‌های پاییز در کانادا و کلن همه چیز کانادا هم فتوشاپ باشه.
روزی که از اینجا برم شادترین نیست، مطمئن‌ن.

2010-01-14T12:11:00.002+03:30

خب. من می‌آم اینجا می‌نویسم، غصه غصه غصه. می‌نویسم درد درد درد. می‌نویسم گریه گریه گریه. کسی حال‌ش خوب می‌شه اصلن؟ بعله یک زمانی بود که حداقل خودِ نگارنده حال‌ش بهتر می‌شد. نه خوب، که بهتر.
ولی باور کنی یا نه، دردِ‌ دیگه خیلی بزرگ شده، قد کشیده کره، اونقدر که از تحمل کلمه زده بیرون. خب من نمی‌نویسم‌ش دیگه.
حالِ ما خوب نیست. هم من می‌دون‌م و هم تو. ولی هزار سالِ زندگی‌مون به من یاد داده که چطور روبرو بشم با، عجب روزگاری شده، کی باورش می‌شه.
زندگی‌مون شده مبارزه. فکر می‌کنی آدم چطور تاب بیاره هر روز امیر چطوره رو؟ هان؟ اون پرده‌های لعنتی رو؟ اون کیسه‌ی خون رو؟
تو خودت رو بکشی هم نمی‌فهمی چرا یه بچه‌ی ده ساله سرطان می‌گیره. ولی می‌گیره و کسی نمی‌آد ملاقاتش، جز باباش و زیر چشمش هم کبود و بنفشه. خوبت شد؟ باید همه چیز رو تعریف کرد که آروم بگیری؟
بعله آقا جان! من از روزی که اون بچه رو دیدم، همون جا، همون کنارِ اتاقش مردم. فهمیدی؟ حالا تو بیا خودت رو بکش که تو یه چیزیت شده، من می‌دونم. شده. من عدالت‌فهم‌م خراب شده. از کار افتاده. باطری نداره. خب؟ می‌فهمی؟
باید بجنگی. رو کم کنی، این اصطلاح خوبیه.
مبارزه خوب،‌ مبارزه خندان است.
بعله.

ف.ه دکتر نشد

2010-01-08T11:34:00.002+03:30

ف.ه دخترِ‌خاصی بود. سه تا خواهر داشت که هر سه تا از خودش بزرگ‌تر بودند. موقعی که ما دوم راهنمایی بودیم، کوچکترین خواهرش نوزده سال داشت. پدرش فوت کرده بود، مادر سخت‌گیر و بداخلاقی داشت که ما، هیچ کدوم دلمون نمی‌خواست باهاش برخوردی داشته باشیم. انگار مشق‌های ما رو هم می‌خواست خط بزنه.
پدر ف.ه پزشک بود. دوتا از خواهراش پزشکی می‌خوندن و یکی‌شون، داروسازی. ف هم باید قدم در همین راه می‌ذاشت.
ف.ه درس‌خوون بود. درس خون‌ترینِ ما. (ما با ف.ه پنج دانش‌آموز درس‌خوون کلاس بودیم.) ولی رفتارش، همیشه نشانی از ناراحتی توی خونه رو داشت. یه جور خموده‌یی بود. یه جوری که دختری در اون سن و سال نباید باشه.
همیشه قوز داشت و جوری راه می‌رفت که انگار یه کرم داره خودشو می‌کشه روی زمین. اگه یه انیمیشن‌کار درست درمون بود، می‌توونست از روش یه مدل بگیره و باهاش پز بده.
من؟
من اول راهنمایی دانش‌آموز لج‌در بیار و تنبلی بودم. به قول خواهر فقط سینوهه می‌خووندم و ماست و شکر می‌خوردم. این عین واقعیتِ.
سالِ دوم خونه‌مونو عوض کردیم و مدرسه‌ی من هم. می‌خواستم توی مدرسه‌ی جدید، همون آدم قبلی باشم. درست یه تین ایجرِ لج. ولی نشد. سیستم مدرسه سخت‌گیر بود و البته چار تا دوست درس‌خوون هم داشتم.
آروم آروم شدم بچه‌ی زرنگ. نرم نرم به من‌ هم کارت می‌دادن. کارت‌هایی که تشویقی بودن، برای آدمی که داره عوض می‌شه. کارت‌ها رو دوست داشتم، خیلی. نشونی بودن از تلاشِ فقط خودم.
تا اینکه سرِ یه امتحانی، اولین امتحانِ تستی سختِ عمرم، من نمره‌م از ف.ه بیشتر شد. به هر دوی ما کارت دادن. کارتِ خاص. با یک کتاب.
چند روز بعد، یکی ازمعلم‌ها نیومد، نشسته بودیم، و در به در دنبال جرز دیوار می‌گشتیم که بهش بخندیم، یادم نیست چطوری کارتهای من، رسید دستِ ف.ه. گفت پاره‌ش کنم؟ منم که لج: بکن. و پاره‌شون کرد.
یادم نمی‌ره که چقد ناراحت شده بودم. و یادم نمی‌ره که اصلن به روی خودم نیوردم. که گذشتم. که بردمشون خونه و چسبوندم‌شون. با اشک.
هنوز کارت‌ها رو دارم. با همون چسب گنده‌ی وسط‌شون.
از ف.ه تا قبول شدن دانشگاه خبر دارم. که فرانسه‌ی‌ آزاد قبول شده بود. که مایه‌ی آبروریزی شده بود.
از کنار یه سری آدما باید گذاشت. بیچوره‌ها. گناه دارن و اینها. ولی در برابر یه سری رابطه‌ها باید مرغابی بود.
مثلن؟ مثلن از آدمی که سی و چند سال‌شِ و شما تنها آدم زندگی‌ش، بودین، شدیدن دوری کنید.
چند سال گذشته؟ بگذار و بگذر.

ماجرا از این قرار بود که...

2009-12-31T11:41:00.002+03:30

از میان نویسنده‌های ایرانی، کمتر کسی طنز نوشته. اون‌طوری که بشه گفت، ها! طنز یعنی این.
و البته که واضح است نویسنده در همین حوالی می‌نوشته (+) و بازخورد خواننده رو تجربه کرده.
یک زیر نویس از کتاب:
لطفا فکر بد نکنید. منظور من اصلا این نیست که پلیس‌ها گز و پفک می‌فروختند. اتفاقا منظور من این است که پلیس‌های شهر ما خیلی هم وظیفه‌شناس بودند. خلاصه این که پلیس‌های شهر ما خیلی خوب بودند. پلیس‌های شهر ما خیلی مهربان بودند. پلیس‌های شهر ما خیلی خوب بودند. پلیس‌های شهر ما خیلی مهربان بودند. پلیس‌های شهر ما هنوز هم خیلی مهربان هستند، آن موقع هم خیلی مهربان بودند و حداکثر چیزی که به خورد توریست‌ها و مردم شهر ما می‌دادند قوانین بود. چیز‌های حداقلی هم که قابل گفتن نیستند (اصلا همین را می‌خواستم بگویم،‌ چطور چیز به این سادگی را نفهمیدید؟ بزرگ‌ترین سوغاتی شهر ما، شهر قانون‌مدار ما، شهر پلیسِ‌ خوب‌دارِ ما، قانون بود. شهر ما بود و قوانین خوب و مهربانش)... حالا دیگر تقصیر پلیس‌ها چه بود که بعضی قوانین در گلوی بعضی آدم‌ها گیر می‌کرد و پلیس‌های مهربان ما را مجبور می‌کرد کمکشان کنند؟ این طور وقت‌ها حتی یک سری آدم‌های دیگر که پلیس هم نبودند، اما همان قدر مهربان بودند، می‌آمدند به کمک مصدوم و می‌زدند پشتش تا قانونی که توی گلویش گیر کرده بود یا بالا برود یا پایین. آخر خوبیت ندارد آدم بلاتکلیف بماند.

Broken embraces

2009-12-02T22:30:00.003+03:30

سرهرمستان، اصل مطلب را گفته است. (+)
و من اضافه می‌کنم که حواس‌تان به اولین باری که ما می‌بینیم و وحشیانه خواستن باشد. و بعد به صحنه‌ی عجیب دو تن زیر ملافه و بازی با بیننده که صبر کن، می‌گم بهت کی با کیه الان. و بعد هم رندانه نشان دادن عکس تصاویر فقط استخوان و حتی دندان پر شده‌ی خانوم کروز نازنین. یعنی چه آقای کارگردان، ایشان زیبا هستند، حالا بیا و خودت را بکش که به ما نشان بدهی، زیر ایشان هم، استخوان است.

2009-11-28T18:40:00.002+03:30

اگر شما در زندگی‌تان برنامه‌نویسی کرده باشید، شاید این حالت رو تا به حال تجربه کردین، هر چند احتمال‌ش خیلی کمه:
من برنامه‌نویسی که می‌کنم، سلام مینای کنعان، می‌خوام که تستش کنم، مونیتورو خاموش می‌کنم، صدای ویندوز هم خب کلا قطع شده، می‌رم سرمو می‌کنم توی بالش برای خودم لا لا لا لا می‌کنم، بعد می‌آم یواش مونیتورو روشن می‌کنم و نرم نرم نگاش می‌کنم ببینم، زرد و قرمز نباشه. سبز باشه خب زندگی شیرین است و ... توی شرکت‌ هم خب راه‌های دیگری هست برای دیر دیدن اخطار.
حالا این رو تعمیم بدین به کل زندگیِ من. آدم به تاخیر انداختن هر چیز و کار ناخوشایندی هستم.
مثل تلفن کردن‌های آخرین لحظه‌ها، مثل پر کردن فرم‌ها درست در لحظه‌ی آخر، مثل خیلی کارهای دیگه‌ی حالا وقت هست.

2009-11-28T09:13:00.007+03:30

در این دنیا مملکت‌هایی وجود دارند که به آنها سوریه می‌گویند، در این مملکت‌ها یک همچین تصاویری یافت می‌شود.

انسون‌هایی هستند که در کشورهای دیگری سپرده شده‌اند به خاک:

خب انسون همه‌جا که نمی‌نویسد. شایان ذکر است که تاریخ‌ها، همه 88 بودند و نشانی‌ست از اینکه هر سال لابد پاک می‌شود و باز از اول:

و بعد این‌هم هست:

و دیگر اینکه،‌ آدم است دیگر، گاهی حس می‌کند زندگی‌ش به پیش و پس از یک روز تقسیم می‌شود. حالا گیریم این روزها زیاد باشند. اهمیتی ندارد، به هر حول یکی از این روزها چهارشنبه چهار آذر، به عبارتی جدید بیست و پنج نوامبر بود. ساعت دو و نیم که دیگر، تمام شده بود و قبول شده بودم.
پن: مهاجرت امری‌ست بسیار شخصی لابد. درست مثل مسواک.

2009-11-22T08:05:00.004+03:30

خواننده‌ی گرامی،‌ امروز برای من، از روزهای حال من خوب است، باور کن، است.
و باز کسی نیست که حالِ خوبم رو باهاش به اشتراک بذارم.
تجربه‌یی کمی طولانی به من یاد داده که آدم‌ها جنبه‌ی حالِ خوب رو ندارند، چندان.
آخرین آدمی که فکر کرده بودم می‌تواند روزهای خوبِ زندگی روم درک کنه، آنچنان تو زردِ‌ زندگی از آب دراومد که من، حالا عقب نشسته باشم.
کسی، قدر روزهای خوب رو نمی‌دونه.
کسی، لیاقت خوشی‌های آدم رو نداره.
بیشتر، انتظار دل‌خوشی بزرگ دارند برای خندیدن.
ولی‌کن، خواننده‌ی گرامی، بی‌شعار، پیدا کردن خوشی‌های بزرگ، اون‌قدر دیر اتفاق می‌افته که شما، جاده رو یادت بره.
بعله.
سلام بر جودی‌ِ بابالنگ دراز و روز پردردسرش.

2009-11-20T14:09:00.003+03:30

داره مو‌هام رو رنگ می‌کنه. می‌پرس‌م، عمو فلونی ماهی چقد اجاره می‌ده؟ می‌گه اینقد. تازه اونم برای پنجا شص متر خونه. می‌گم نه خب. برای مثلن سی متر؟ چشماش گرد می‌شه، می‌خوای از ما جدا شی؟ شونه بالا می‌ندازم که، شایستی، اگه قبول نشم. یه نفسِ عمیق می‌کشه که، خب می‌شه. یکم سخت‌ت می‌شه، ولی می‌شه.

En la ciudad de Sylvia

2009-11-10T22:34:00.004+03:30

یک زمانی بامدادتان، پستی نوشته از یک روزی در تهران و حس همراهی با هنرمند. که از بودن‌ش با کیانا گفته بود... اون نوشته‌ی بامداد یکی از دوست‌داشته‌های من توی این دنیای قاطی‌ِ وبلاگستان بود. (+)
و بعد En la ciudad de Sylvia، برای من از همین جنس بود. از جنس همراه بودن، با آدمی که دنیا رو می‌کشه. گاهی خط خطی می‌کنه و شاید نوشته‌یی. همه با یک مداد طراحی.
فیلم بیش از حد آرومه. شاید کمی بیش از حد روشنفکرانه‌ست. مجموع دیالوگ‌های فیلم رو شاید بشه در یک برگه A4 نوشت. هر چند مدام صدای محیط رو دیر و دور می‌شنویم.
پر از صحنه‌هایی‌ست شبیه به سکانس (؟) اولِ پنهان هانکه.
یکی از صحنه‌هایی که دوست داشتم، موقعیِ که دوربین، رویِ دفتر پسره‌ست و دست پسره، بی که اثری از خودش بذاره، روی برگه، حرکت می‌کنه تا برسه به کشیدن.
و لابد، صحنه‌ی بعدی، اون جایی که باد بین موهای دختره پیچیده و همزمان برگه‌های دفتر پسره هم، بی‌قرار می‌شن انگار.
دیدن این فیلم خوبه. ولی بعدش نه پووووووووووووفی خواهد بود و نه آآآخی. شاید تنها یک هی هی. برای نامرادی دنیا.

2009-11-05T22:03:00.003+03:30

کمتر آدمی خودش برای خودش کافیه.
آدم‌ها برای بودن‌شون. برای تعریف شدنشون. به خیلی چیزها و کَس‌ها نیاز دارند.
من آدمی رو نمی‌شناس‌م که بشه مستقل تعریف‌ش کرد.
بعد شاید برای همینه که آدم، دلش می‌خواد خیلی چیزها رو با بقیه شریک باشه. تعریف کنه، حرف بزنه.
مثلن؟
مثلن همین واژه‌ی محافل ادبی، از اونجایی اومده که، یک روزی یکی نشسته یک کتابی نوشته، داستانی گفته، شعری، بعد فکر کرده خب فلونی هم بدونه بد نیست، می‌فهمه من چی می‌گم.
یا که، بهمونی نشسته کتاب فلونی رو خوونده، برانگیخته شده حسابی، فکر کرده، واای که بهمدانی بخوونه اینو، چه خوشی می‌شه.
و اینطوری بوده که محفل ادبی شکل گرفته. و همین‌طور سایر محافل.
مثلن؟
مثلن همین وبلاگستان، چقدر آدم به روش‌های تکراری پیشین، به شیوه‌ها مرسوم تلفنی، کلامی، بیاد و روزش رو تعریف کنه، برای چهار آشنای اطراف؟ روشی می‌خواد نوین.
می‌آد، همون خاطره‌ی روز رو که برای دوستان‌ش تعریف می‌کرده، توی وبلاگ می‌نویسه. غریبه‌ها می‌خوونن و چیزی از زندگی‌ش می‌فهمن که خودش هم نفهمیده بوده،
تا یک روزی می‌رسه که می‌بینه، کسی زندگی‌ش رو از مکزیک خوونده. و اون روزِ که به محفل خودش رسیده لابد.

قصه‌ی ظهر جمعه

2009-10-30T14:11:00.004+03:30

لابد هر آدمی باید بداند، از اول، که نباید کاری کند حسرتی به دل‌ش بماند.
مثلن، همون موقعی که شب بود، که تاریک بود و کسی حواس‌ش نبود، ولیعصر هنوز دو طرفه بود و ماشین‌ها پایین هم می‌رفتند و می‌شد دور زد و زیر همین پل توانیر خودمون بود و داشتی که دور می‌زدی و بدن‌ت که چرخیده بود، چند درجه‌یی و دل‌م که خواسته بود بین شونه‌هات رو ببوس‌م، باید می‌بوسیدم. چه فکری نذاشته بود؟ یادم نیست. اصلن.

2009-10-30T10:10:00.004+03:30

برای پیدا کردن ترانه‌یی که توی کلاس سولفژ کار می‌کنیم، گشتم که، باران بر خاک پاکت، بعد اغلب موارد اولی رو پیدا کرد، فریدون مشیری، سروده بود. حالا این باران توی شعرهای متفاوت تکرار می‌شد.
یک نفر انسان، باید چه روزگاری رو داشته باشه که باران، بشه نشانه‌ی شعرهاش.
(آقای استاد ویلون می‌فرمان، اه اه باز بارون می‌آد. من، سکوت. ایشون، بدم میاد از بارونا. من، سکوت. ایشون، آدم نوچ می‌شه و اینا. من، سکوت. ایشون، بارون فقط تو شمال خوبه. من، اصن آخه آدم چطور می‌توونه موسیقی کار کنه، بارون رو دوست نداشته باشه؟ (الاغ) خدافظ. )
جاج می‌‌کنم و سخت معتقدم آدم‌هایی رو که بارون دوست ندارند باید انداخت توی سطل.

بگذریم، این ترانه‌یی است:

باران بر خاک پاکت،
زرینه‌ی تاکت
جان می‌بخشد
باران، گل خنده زند شاد
جان می‌شود آزاد
ای وطن‌م
گل همیشه بهارم
بجز غم تو چه دارم
باران تو ببار
مگر مگر تو بشویی،
سیاهی از همه جا را
باران تو ببار
جاودان به نسیم سحر سوگند
شادمان به تو پیوسته هستم
تا تو شوی آباد ای ایران
تو بخندی شاد ای ایران
چو نسیم سحر گه آزاد، ای ایران

از اینجا (+) یافتم‌ش.

Hier encore

2009-10-29T09:56:00.003+03:30

هستند آدم‌هایی که به صورت پیش فرض نویسنده هستند.
هستند آدم‌هایی که باید برانگیخته بشوند، تا بنویسند.
هستند آدم‌هایی که راحت‌تر برانگیخته می‌شوند، مثلن صحنه‌یی پشت چراغ قرمز می‌بینند و می‌نویسند، مثلن، همین خانوم آذینِ لحظه‌ها.
مثلن، فیلم می‌بینند و برانگیخته می‌شوند و می‌نویسند، مثلن سرهرمس.
مثلن، باید بمیرند تا برانگیخته بشوند، مثلن، همین نگارنده، ولی رویشان زیاد است و توقع‌شان به سقف می‌رسد. آنقدر می‌نویسند، مزخرف هم که شده، تا بلکم برانگیخته شوند. می‌خوام بگم، آدم برعکس هم داریم. زیاد.
می‌خوام بگم، منی که الان من است، چقدر از این نوع بودن‌ش رو مدیون وبلاگستان و گودر است.

2009-10-26T20:04:00.003+03:30

مثلن،‌ ده سال پیش،‌ اگه یکی به من می‌گفت، یه دونه آدمِ این سنی هست، که زندگی‌ش اینطوری می‌گذره، اینطوری که مال من داره می‌گذره، کلی براش احترام قائل می‌شدم، کلی فکر می‌کردم، عجب آدمِ فعالِ موفقی، لابد فکری این می‌شدم که یعنی می‌شه من‌م اون سنی که بشم، اینطور زندگی داشته باشم؟
حالا،‌ شبی که نیست که نه با رضایت کامل از خودم و زندگی‌م، که حتی با رضایتِ پنجاه درصدی از خودم، به خواب برم.

Je Crois Entendre Encore

2009-10-25T22:56:00.002+03:30

می‌رسد روزگاری که نه تنها هنگامه‌ی شنیدن ترانه‌یی خاطره‌انگیز، پشت پلک‌های بسته‌ی آدم، تصویر هیچ آدم دیگه‌یی نقش نمی‌بنده، که هر چقدر هم بخوای و تلاش کنی، که هی، فلونی، الان جای تو اینجاست ها، تو باید باشی، نمی‌آد و نمی‌شینه.
اینجور وقت‌ها، دل‌ت به خودت مطمئن می‌شه.
فقط، اون آخراش، غمی می‌شینه، از جنس آدم بودن. که خب، آدم است و قادر. هزار ماشاالله.

2009-10-23T17:18:00.002+03:30

حال‌م خوب نیست. دل‌م مثل سیر و سرکه جوش می‌زنه و می‌دون‌م که بیخودی شور می‌زنه، ولی می‌زنه، دستِ خودش نیست خیلی.
بعدازظهری که خواب‌م نمی‌بره، فکر می‌کنم ماشین رو بردارم برم یکم بگردم، بلکم آروم بشم،
از کوچه که می‌رم بیرون، آهنگ توی ضبط عوض می‌شه:
وطن، وطن، نظر فکن به من
که من
به هر کجا، غری‌با
که زیر آسمان ‌ دیگری غنوده‌ام،
همیشه با تو بوده‌ام...
خب اولش خندیدم. فکر کردم عجب روزگاری‌ست. عجب با من سر خنده داره، عجب اسگل‌مون کرده.
بعد رسید:
وطن، وطن، وطن تو سبز جاودان بمان
که من پرنده‌یی مهاجرم،
از فراز باغ با صفای تو،
به دور دست مه گرفته، پر گشوده‌ام
خب دیگه. کاری از دستم بر نمی‌اومد. گریه نمی‌کردم. ولی نمی‌دونم چی کار می‌کردم. یه صدایی از گلوم خارج می‌شد که مثل هق هق بود. بی‌اشک. فک کنم، صدای بغض اینجوری بود.
متاسفم که دوست‌ش دارم. متاسفم به توان ان. حرف بعد از ام.
ترانه‌ی بعدی بود:
قربونت برم، دلِ من خونه
این دل واسه تو دلِ مجنونه
دل‌م به حکمِ تو دیگه محکومه
حالا اون توی بند غم یه محزونه
حالا دل شده خسته خسته، دیگه قهر نکن، بسه بسه

2009-10-23T13:23:00.000+03:30

گوش دادن به یه سری آهنگ‌ها، توی بعضی از ساعاتِ جمعه، مثل اینِ که یه هفت تیر برداری، بذاری کنار شقیقه‌ت، هی ماشه رو بچکونی، ببینی، می‌میری، یا نه.

زود باش پسر زغال بریز

2009-10-21T13:10:00.003+03:30

در راستای سرهرمستان،

عجله‌ی من از شب‌ها، ساعت یازده شروع می‌شه. اغلب سعی می‌کنم، یازده شب برم توی تخت که بخوابم. بیشتر وقت‌ها خوابم نمی‌بره و مجبور هی پلک‌هام رو فشار بدم، که بخوابم. که چند ساعتم شده بیشتر بخواب‌م. که من معتاد خوابم. شش و ربع صبح، بیدار می‌شم، یعنی صدام می‌کنن که بشم. معمولا دارم خواب می‌بینم، معمولا، حواسم به خوابم هست، بعد سعی می‌کنم، زود، بقیه‌ش رو ببینم، که نپره، حروم نشه. زود حاضر می‌شم. زود صبحانه می‌خورم، تند تند، تعریف‌ کردنی‌های دیروز رو برای مادر خانواده تعریف می‌کنم. زود بوس‌ش می‌کنم، که قبل از هفت و بیست دقیقه، سر فیلان کوچه باشم.
اتوبوس مورد نظر، راس هفت و بیست دقیقه از سر کوچه می‌گذره، و من اگه سوار اون بشم، هم به موقع می‌رسم شرکت. هم می‌توونم، مسیر مورد علاقه‌ام رو پیاده برم.اغلب توی اتوبوس کتاب می‌خوونم. تند تند. رج هم می‌زنم. این تنها زمانی که هم وقت دارم کتاب بخوون‌م و هم حوصله‌ش رو. و چون دل‌م می‌سوزه که کم وقت می‌کنم، عجله می‌کنم. وقت برای خووندن اینهمه کتاب خوب بسیار کم است. سلام آقای حقیقت.
بیست دقیقه به هشت می‌رسم به اون ایستگاهی که باید پیاده بشم. تکه‌ی اول راه رو تند می‌رم، می‌رسم به عباس آباد، یکم آرومتر می‌رم. یکم اونجاها رو دوست دارم که ببینم. رد نشم، فقط. (تازه اینها همه به شرط به موقع رسیدن اول کار است. و گرنه...)
می‌رسم شرکت. تند تند به امور گودر رسیدگی می‌کنم و گوگل رو می‌بندم و به کارهام می‌رسم. (می‌رسم.) دوازده می‌شه، می‌ریم ناهار. باید راس دوازده بریم، در غیرش، بقیه میان و جاها و مایکرو ویو رو اشغال می‌کنن. می‌ریم، تند تند غذا می‌خوریم و بحث‌های از شیر مرغمان رو شروع می‌کنیم، که بقیه سر پا منتظر نباشن.
ده دقیقه به پنج از شرکت میام بیرون، پاییز که باشه، وقت نمی‌ذارم روی، پیاده طی کردن کریم‌ خان، حتی ده دقیقه تاخیر. منجر به ترافیک‌ست.
بسته‌گی به روزش.
شنبه‌ها و دوشنبه‌ها: می‌رسم خونه، می‌رم توی آشپزخونه، شیر و نسکافه و عسل، می‌آیم پای فریدون، هی گودر، هی بلند می‌شم دو خط ویلون می‌زنم، می‌رم گودر، می‌رم فرندز می‌بینم، شاید هم فیلم، (هیچ فیلمی یک روزه دیده نمی‌شه، در دو یا سه روز) می‌رم ویلون، می‌رم پیش مادر خانواده پای تلویزیون، می‌رم سراغ برادره،‌ ساعت داره نه می‌شه. تو روحت، هنوز یک کلمه فرانسه نخووندم که. نمی‌خوونم. موقع شام می‌رم کنار بقیه. شب به خیر. ساعت یازده شده.
یک‌شنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها: ده دقیقه به پنج از شرکت میام، می‌دواااااااااااام تا حداکثر دیر، دیگه پنج و پنج دقیقه سر کلاس باشم. بعد شش و نیم میام بیرون تند می‌کنم تا ولیعصر رو، که به اتوبوس فیلان برسم. اگر نه، باز به ترافیکی می‌خورم، ایست. می‌رسم خونه، شام بخوریم، بخوابیم؟
چهارشنبه‌ها: برای خیلی از آدم‌ها، چهارشنبه‌ها، روزهای طلایی هستند. برای من هم. ده دقیقه به چهار از شرکت می‌آم بیرون، چهار و نیم می‌رسم کلاس. تند تند درسی که گرفتم رو پس می‌دم، غلط، درست. تند تند، درس جدید می‌گیرم، زودی خدافظی می‌کنم، میام بیرون، که نفر بعدی معطل نشه. (انگار نه انگار، همه‌ی هفته، برای این نیم ساعت، تمرین کردم، انگار نه انگار، مدام فکریه این بودم که این نیم ساعت رو، این آروم آروم، حلزونی، پیش‌رفت کردن رو، چقدر منتظر بودم.)
لحظه‌یی که از کلاس میام بیرون، انگار یکی، یک چوب جادویی رو توی هوا تکون می‌ده، و همه چیز کککککککککش میاد، آروم آروم قدم می‌زنم. می‌رم توی شهر کتاب میدون فرهنگ، شل، قدم می‌زنم. نرم شدم. آروم شدم. اثری از آنچه گذشت نیست. پنج‌شنبه و جمعه، سنگین و شل و تنبل و باطل می‌گذرن. با وجود هزار کار مفیدی که قرار بوده انجام بدم، که نمی‌دم، می‌گذرن.تمام هفته رو برای بعد از تکون خوردن اون چوب می‌گذرونم. برای لحظه‌های جادویی، آخر هفته.

پن: بچه‌گی‌های من، یک قسمتی از مسافر کوچولو بود، که لوکومتیورانی، مدام به شاگردش می‌گفت، زود باش پسر زغال بریز،‌ اون‌هم، هم ریتم با صدای چرخ قطار. عنوان از آنجا می‌آید.

2009-10-16T22:30:00.002+03:30

بر سر در، جی میل ظاهر شدند.
گوگل خر است.

2009-10-15T11:58:00.002+03:30

به تنهایی انجام دادن کارهام عادت داشتم. خرید کردن، قدم زدن، خووندن، نوشتن، نقشه کشیدن، آینده، سینما رفتن، دویدن،‌ فیلم دیدن، کتاب خووندن، به هر کاری که آدم‌ها از صبح که بیدار می‌شن، تا شب، تنهایی انجام دادن، عادت داشتم. به حرف نزدن هم.
حتی اون زمانی که دوستان‌م اغلب ایران بودند،‌ برای خودم بودن رو دوست داشتم. زیاد ازش استقبال می‌کردم و هیچ به این فکر نمی‌کردم که تنهام. بودم. یعنی چیزی نبود که بهش فکر کنم. تصور کنین، بخواین هر روز صبح به این فکر کنین که، آهان امروز هم سرم روی تنمه، ‌هنوز. من و تنهایی هم، با هم، همچین وضعی داشتیم.
حالا، معلوم‌م نیست چرا، ناگهان می‌بینم‌ش. و داره اذیت می‌کنه. نمی‌خوام دیگه تنها باشم. دل‌م می‌خواد با کسی، درباره‌ی زندگی‌م، روزمره‌هام، خوش اخلاقی آقای بهمانی، و دلم می‌خواد سر به تن خانوم فلانی نباشه، بس که گه، حرف بزن‌م.
درباره‌ی آدمی که دیدم. درباره‌ی بلوز تنگ و براق تازه‌ی مد شده‌ی مردها، که چه حال‌م رو بهم می‌زنه حرف بزنم.
حرف‌هایی که اصلن اهمیت خاصی ندارن. زمان و مکان رو ازشون بگیری،‌ نیستن دیگه.
درباره‌ی فیلمه. درباره‌ی درجستجویی، که توی رودروایسی با خانوم ‌هدیه دهنده دارم می‌خوون‌م، حرف بزنم. (پروست، اگر در این دنیا بود، در زمانه‌ی ما، از اون روزمره نویس‌هایی می‌شد که همه می‌خوونن و جز شر شده‌های همه‌مون می‌شد.)
برای همینه که دو روزه خودم رو توی خونه حبس کردم. پام رو بیرون نمی‌ذارم، چون تنهایی دم در منتظرم، ایستاده.
کارهایی هست که بشه انجام‌شون داد.
باید برم شهر کتاب.
باید برم چندتایی لاک بخرم. لاک‌هایی مناسبِ ناخن‌هایی که دیگه دلم نمی‌خواد بلند بشن،‌ اصلن.
باید برم یک جفت کفش دویدن و راه رفتن بخرم.
باید برم یک کیفِ سوسن جون، بخرم.
باید برم پیش مریم خانوم، ابروهام رو مرتب کنم. دیگه خودم از پس‌شون بر نمی‌آم.
باید برم موهام رو کوتاه کنم. از جوادی گذشته دیگه. ولی خیلی برای خودش، علف هرزی داره بلند ‌می‌شه.
ولی... نمی‌رم. نشستم توی خونه، و به هر کدوم‌ش فکر می‌کنم،‌ اولش می‌شه، باید موهام رو بشورم و حتی دلم نمی‌خواد این کار رو هم بکنم.
یکی باید باشه که حرف نزنه. فقط باشه. یعنی حرف هم خواست بزنه، در حد،
ا، اینو چه خوشگله.
ا، اون مرد رو.
ا، اون ماشین رو. (نرسونه به رانندگی و فرهنگ نداشته‌مون و رفتن و جای ما نیست و اونجام کسی خوشبخت نیست و ان و انتخابات و ...)
و اینها باشه.
یعنی کسی باشه که بفهمه، چی می‌شه که آدم، یک دفعه، می‌رسه به جایی که می‌بینه از تنهایی داره می‌ترسه.
که بفهمه آدم داره چه مبارزه‌یی می‌کنه. چه دست و پنجه‌یی نرم می‌کنه. که بفهمه، آدم یه چیزی‌ش شده. یه چیزی که فکر کرده، یهو، مبارزه کردن، عجب کار مزخرف و، که چی بشه‌یی ست.

2009-10-11T21:23:00.002+03:30

باز شب‌های روشن می‌بینم. یادم می‌آد توی عصر جدید دیدم‌ش. یادم می‌آد تنها بودم. یادم می‌آد فکر کرده بودم، اووووووووووووووه، چهار شب که چیزی نیست،‌ من آدمی را می‌شناس‌م چهار سال... و لابد به خودم افتخار هم کرده بودم. می‌دون‌م که کرده بودم. فکر می‌کردم،‌ دریاب دمی، فکر می‌کردم اه اه، دور شوید حساب‌گران نامرد، شما را چه به عاشقی. چه به دل.
حالا؟ حالا که چهار سال از اون چهار سال می‌گذره، حالا که نرفتم درمان‌ش کنم و هی فکر کردم، ای بابا! درد عشقی کشیده‌ام و زجر هجری، حالا که می‌دون‌م،‌ آدم اصلن اونقدر که فکر می‌کنه قوی نیست. حالا آماده‌ام که جوان‌ها را نصیحت کنم، که به هیچ نمی‌ارزد. به هیچ.
الان، توی این مدت، توی این چهار سال بعد، هر رابطه‌یی که داشتم، همه تحت تاثیر قدرت تخریب اون رابطه بودن. حالا می‌بینم که خودم، با دست خودم، زندگی عاطفی‌م رو خراب کردم. حالا، پنداری تا همیشه، دل نگران‌م که نکنه دیگه نتونم کسی رو از جان دوست داشته باشم؟
(رک: بگفت از دل تو می‌گویی، من از جان)

2009-10-07T20:56:00.002+03:30

از جمعه‌یی که گذشت شروع شد، آقای بلور، برنامه‌یی داشت که با ابی صحبت می‌کرد. و بعد،‌ این هفته، هر روز که آمدم خونه، ابی داشته می‌خوونده.
یا با تصویر، یا بی.
فهمیدم که دل‌م براش تنگ شده. برای صدایی که یک موقعی به نظر غمگین‌ترین صدای روزگار بود. که دل‌م می‌خواست و کلی تلاش می‌کردم برسه به اوج‌ش.
وقتی دلگیری و تنها،
غربت تمام دنیا از دریچه‌ی قشنگ چشم روشن‌ت، می‌باره.
و نمی‌شد. بعد هر چی فکر کردم که از کی، ابی، داریوش، گوگوش از سبد گوش دادنی‌هام بیرون رفتن، یادم نیومد. نفهمیدم چی شد که دیگه اینها دوست داشتنی‌هام نبودن.
تصمیم گرفتم باز گوش کنم بهشون.
خب، ابی.
خب، نشد. اصلا این ابی،‌ اونی نبود که من دوست‌ش داشتم. اصلا رابطه از اون نوعی که بود، نشد. هر چی صبر کردم که باز دل‌م، هم‌صدای ترانه‌هاش بشه، نشد.
دلبرک‌م چیزی بگو، به من که از گریه پرم.
از اتفاقی که افتاده بود، خوش‌م نیومد. از تغییری که رخ‌ داده بود. از اینکه ته دلم، ته ته دلم، کسی داره جوری به آدم‌هایی نگاه می‌کنه، که اون موقع منِ شنونده‌ی ابی، به اونِ شنونده‌ی اندی نگاه می‌کرد.
دل‌م از آدمی که دارم آروم آروم می‌شم، گرفت. چیزی داره رشد می‌کنه، چیزی که می‌گه هه،‌ من می‌اندیش‌م، پس بیشتر هستم، کسی که با وجود تمام ادعاهایی که داره، دستِ کم خودش می‌دونه چه دید از بالایی داره، که می‌دونه اصلاحِ دید می‌خواد و چیزی از جنس من برتر نیست‌م، توی وجودش ریشه نداره، که پرورش می‌خواد. که باز یکی باید بیاد، توی اوجِ من‌م‌هاش بزنه توی صورت‌ش که هوی فک می‌کنی خودت کی هستی؟
چیزی بگو، اما نگو از مرگ یاد و خاطره
چیزی بگو، اما نگو قصه‌ی ما به سر رسید.

on and on

2009-10-04T11:55:00.002+03:30

چند شب پیش، برای اولین بار داشتم توی بزرگراه نیایش راننده‌گی می‌کردم. و مرا ترسی شفاف فرا گرفته‌بود. نیایش کلن آدم را به سرعت فرا می‌خواند. منهم تحت‌تاثیر و تند می‌رفتم، متوجه نبودم و دیدم که تنها صدای ماشین در گوشم بود. ترسیده بودم و فکر کردم، کاش یکی بخوونه. دیدم که پنل ضبط سر جاش نیست و منهم نمی‌توونستم درش بیارم، بذارم‌ش سر جاش. شروع کردم به خووندن، با خودم.

ای توبه ام شکسته...

بعد یاد دوران کودکی و یک عدد پیکان فیروزه‌ایی پدر خانواده افتادم. هر بار سوارش بودیم، داشتیم یه چیزی می‌خووندیم. پنج نفر آدم که پیش میامد، هر کسی یه جایی‌ش رو اشتباه بخوونه. اشعار اغلب توسط پدر خانواده دست‌کاری شده بودند.

لرزون لرزون

پت پت گ...

اومدم در خونتون

یک شاخه گل در دستم

سر راهت بنشستم

از پنجره منو دیدی

پت پت پت پت لرزیدی

آاااااااااااااااااااااااااااااه به خدا (شایدم چه کنم)کز خاطرم، برود
یا، من بودم و مازیار که پشتمون رو می‌کردیم به مامان و بابا و از شیشه‌ی پشتی، هی سر ماشین پشتی‌ها داد می‌زدیم که هووووووووووووووو نیا تو پارکینگ ما. ماشین می‌پیچید و پارکینگ ما عوض می‌شد.حالاها دیگه، کی تا کی بشه، پنج نفرمون سوار ماشین بشیم. کی تا کی بشه یادمون بره ضبط رو. یادمون هم بره، من و برادر و پدر خانواده، که همیشه زودتر حاضریم، می‌شینیم منتظر خواهر و مادرمون و، زنگ می‌زنیم که پنل یادت نره. و یکی، یک نره غولی می‌خواند که

Dance me to the wedding now, dance me on and on

ما هم فقط سر تکون می‌دیم که

on and on

غرض، گفتن چه روزای خوبی بودن که دیگه نیستن، نیست. غرض یاد ایامی ست که دیگر نیست.

2009-10-03T21:35:00.002+03:30

زوج‌های محترم، لطفا توجه کنید، من اگر شما رو محرم دونستم و دلم خواسته که چند کلامی حرف بزنم، شما رو محرم دونستم، نه همسر، دوست، همراه و غیره‌تون رو.
حالا از دست دادن شما به عنوان کسی که شاید شنونده باشد، هیچ، حس مزخرف، ای بابا، حالا فلونی می‌دونه که من چرا اینجوری شدم، رو چه کار کنم؟

2009-09-23T00:43:00.003+03:30

اگه از من بپرسن، بدترین صفت‌ت؟ بدون شک می‌گم ترسو می‌باشم، خیلی.
حالا این بماند اینجا.
ده سال پیش که اولین دندون عقل‌م رو جراحی کردم، بهم گفته بودن که یکی از دندون‌های عقل‌م نهفته است و افقی و باید عمل بشه. هر بار که عکس رو می‌دیدم، یک امکان نداره حواله می‌کردم و خلاص. تا اینکه چند وقت اخیر، هر جای دهن‌م درد می‌گرفت می‌گفتن از اون دندون عقلِ. ای بابا از این رفلکس حتی در دهان. و آخرین بار هشدار که ممکن است منجر به کیست شود. و کشیدن‌ش، چون سن بالاتر رفته بود، ممکن است منجر به سر بودن لب برای چند سال آینده. ولی کاری بود که باید انجام می‌شد و شد.
اول خدا پدر مترو رو بیامرزد. من چه‌طوری می‌خواستم یک ربع به چهار از دم لانه‌ی جاسوسی برسم به چهار و نیم قلهک؟ این اولین مچکرم.
دوم، خب من اضطراب داشتم زیاد. صدای قلب‌م رو می‌شنیدم به راحتی. رسیدم که، دیدم آقای دکتر وقت گذاشته، کسی رو صدا کرده، یا سلیقه‌ی خودش را به کار انداخته و صندلی‌های اتاق انتظار رو متناسب انتخاب کرده با رنگ کاغذ دیواری‌های دیوار. من حواسم رفت به هی که روزهایی که داشته اینجا رو مرتب می‌کرده، من حواسم رفته به شر آیتمزهای گودرم. مهم نیست که هم سلیقه نیستیم چندان. بعد آقای دکتر که میاد، من حواسم هست به شلوار جین و کفش‌های کتانی. من حواسم هست به اینکه خیال‌ش لابد راحت‌تر از کت و شلوار پوشیدن بوده، من دل‌م لبخند می‌زنه. در اتاق‌ش که باز می‌شه، من نیشم رسما باز می‌شه که روی دیوار روبروم، جای پشت سرِ‌ آقای دکتر، یک نقاشی دیواری است، از زنِ‌ آبی که دارد می‌رقصد.
بعد که می‌رم، می‌شینم،‌ دکتر که می‌گه، شیوا، اون خزنبلوکا رو بده به من، من آروم‌م که می‌دونم شیوا یکی مثل خودمونِ. شاید یک دانشجویی که فک کرده عصرها می‌شه پول هم در آورد. من شنیده بودم که شیوا، صداش اصلا سوسن جونی نیست و آرومه بسیار و خیال‌م راحت می‌شه.
بسیار درد داشت. بسیار سخت بود. حس می‌کردم الان فک‌م کنده می‌شه، خود دکتر با اینهمه تبحر گفت که عمل سختی بود، ولی خب عمل بود دیگه. خوبی‌ش این بود که فقط درد داشت. خوبی‌ش این بود که هیچ رفتار آزار دهنده‌یی نبود. خوبی‌ش دیدن آدمی بود، که براش فقط پول درآوردن مهم نبود، براش آرامش خودش و آدم‌های بیمارش و همکاراش هم مهم بودن. خوبی‌ش اهمیت دادن به چیزهای کوچکی که باید درست باشن، ولی اینقدر عادت کردیم به هردم‌بیل و عادت‌مون دادن، که یادمون می‌ره، چه کوچک‌های پر اهمیتی ریخته‌ان اطرافمون. اونقدر که ذوق می‌کنیم: یادم باشه به همه بگم، جدای از اینکه کارش خوب بود، مطب‌ش مهربون بود. با من.

2009-09-13T11:35:00.003+04:30

گفته بودم من در راه کتاب می‌خوونم، نگفته بودم من با اتوبوس می‌رم شرکت. توی اتوبوس، نشسته که باشی، راحت‌تر می‌خوونی. دارم ابان، سابانا، داوید دوراس می‌خوونم. نمی‌فهمم کی می‌رسم ایستگاهی که باید پیاده بشم. سرمو میارم بالا می‌بینم که ایستگاه خودمه. می‌رم پایین. منگ منگ. نمی‌دونم کجام. پول می‌دم به راننده،
می‌پرسه، یه نفر؟
می‌پرسم، هان؟
تکرار می‌کنه، یه نفر؟
می‌گم، آره، یه نفر.
من با این سه آدم هستم. با یهودی‌ها. با گرینگو. با ژان. ابان، به فتح الف، چقدر زیباست. بهتر از آبان. با سگ‌ها. با یخبندان. با شب. با سکوت. با خواب.
از خیابون که رد می‌شم، تاکسی که بوق می‌زنه، می‌ایستم که بره، می‌فهمم که اینجا تهران است. سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت. من یک زن مسلمانم. بیدار می‌شم.
پن: من می‌خوونم، تا کس دیگه‌یی جای من فکر کنه، داستان تعریف کنه، حرف بزنه. من می‌خوونم که با خودم تنها نباشم.

2009-09-13T11:21:00.002+04:30

باید یه کار روتین مزخرف رو انجام بدم. از اون کارهایی که برای من ساخته شدن از اول. باید یک سری رکورد رو دستی چک کنم. دونه دونه، اگه شد حذف کنم.

نمی‌شه بندازم‌شون توی یه حلقه که بره برای خودش همه رو حذف کنه. که من بذارم اجرا بشه، بعد چشم‌هام رو ببندم و تهدید کنم: باز کنم، سبز سبز همش اجرا شده باشه ها، نبینم که قرمز یعنی ارور دارم یا زردی که یعنی هشدار. سبز باید بری تا ته.

نمی‌شه.

باید دونه دونه حذف بشه. و من باید یه چیزی بسازم توی همچین کاری، که جیغم در نیاد و تموم‌ش کنم.می‌رم دنبال اسم شهرها. خیابون‌ها. اونجاهایی که پای آ-زادی و ج-مهوری نیومده وسط، اسم‌های قشنگی داریم. می‌شه داستان ساخت براشون.

من این سرزمین رو دوست دارم، لعنتی.

چند روز پیش، او-باما، داشت سخنرانی می‌کرد. سالگرد سقوط آدم‌ها از اون برج‌های، 11.

فکر می‌کنم، چه حسی داره آدم، نه چندان نگران به حرفهای ر-ئیس جمه-ورش گوش بده؟ چه حسی داره به حرفاش افتخار کنی؟ چه حسی داره توی حرفاش نه تهدید کنه، نه تهدید بشه؟ چه حسی داره آدم بتوونه اعتماد کنه؟

من

2009-09-09T22:34:00.002+04:30

2009-08-30T08:41:00.002+04:30

خواب دیدم، دور یک استخر پرورش ماهی، در دو ردیف آدمها نشسته بودند. توی ذهنم می دونستم اینها آخرین طرفداران میرحس-ین هستند. رسیدم به اهالی وبلاگستان. آذین و غزل و الیزه بودند. لاغر بودند. نه مثل الان. مثل آدمهای قحطی کشیده. رنگ پریده. داشتند گریه می کردند. به استخر اشاره می کردند و اشک می ریختند. بهشون گفتم بیخودی گریه نکنین. که تیر اندازی شروع شد. به سمت استخر بغلی توی آب تیراندازی می کردن، می گفتن آدمها توی آب پنهان شدند و هدف اونها هستند.

بعد شروع کردند به ما تیر اندازی کردن. همه فرار می کردن.

بعد من بودم و دو تا مرد درشت اندامی که می دونستم عرب هستند و دختری که نمی شناختمش. آمدن دختر رو بردن. می دونستم که آدمها رو می برن پشت بیشه یی و بهشون تجاوز می کنن و می کشن. دختر جیغ می زد.

بردنش.

از یکی از مردا پرسیدم تیغ داری؟ گفت نه و از دوستش پرسید و اون داشت و داد بهم و من رگهام رو زدم.

دیدم که بعدترش، یکیشون از اون یکی پرسید مرد؟ دیدم که جواب داد آره، یه نیم ساعتی طول کشید، ولی مرد.

از خواب پریدم، دستهام رو مشت کرده بودم زیر تنم. از درد فشار دستهام بیدار شدم.

2009-08-26T23:14:00.003+04:30

مریم اینجا بود که موهام رو رنگ کنه. کیسه نایلون روی سرم بود و داشت سشوار می‌کشید که موهام به قول خودش بپزن. گرم بود و رخوت و آستانه‌ی نزدیک خواب. مونده بودم خیره به میزم. الان می‌توونم بگم روی میز چی بود. اون موقع نمی‌دیدم‌شون.
جعبه‌ی خالی عطر. فرشته‌ی کوچک چینی. ساعت. حلقه. دلارها. (معادل یک میلیون تومن مرز پر گوهر). سگی که پشت‌ش به صحنه بود. کامپیوتر. جای شمع‌ها. جای گیره‌های کاغذ. جای مدادها، که توش یک مداد سر صورتی بود و یک سوهان ناخن با طرح قلب. جای اسمارتیز ام اند امد زرد. یک روبان دور کادوی عطر.
یک لحظه بود، یک آن، از اون آن‌های که کمتر تکرار می‌شن، جدای از شعارها و حرف‌ها، اینها من بودم. اینها من هستم. من رو اینها تعریف می‌کنن، و نه برعکس.

2009-08-25T10:46:00.000+04:30

یک روز پاک پاک تهران بود. از اون روزهای بی نظیری که کمتر دیدم. من و گلی رفته بودیم کتابخونه ملی. چند روز برف آمده بود و آسمون حالا، آبی بی بدیلی شده بود.گلی داشت راجع به الف صحبت می کرد. همون که یک روزی گلی که نتونسته خودش دست به کار شده و ما هر سه معتقد بودیم، بخشش لازم نیست، اعدام شود. چه زود تبدیل شد به، بخشش، لازم نیست اعدام شود.برگشتیم شهر رو دیدیم. کامل جلوی ما پهن شده بود. شسته رفته و مرتب.بی نظیرترین صحنه یی بود که می شد از تهران دید.تهران درست مثل یک کاسه است. خونه ها توی شیب کاسه ساخته شدن. با پشت صحنه ی کوههای برفی. دوربین نداشتیم و گرنه عکس تکی می شد.گلی می گفت من چطوری اینو بذارم برم؟

گلی الان آلمانه.

2009-08-25T10:40:00.001+04:30

اولین باری که دیدمش، از دانگول ترین روزهام بود. سر شیخ بهایی، شاد بود و مرض غمگین بودن داشت. بعدتر روزهای بد زیادی رو زنگ می زدم بهش که بیا منو آروم کن. می آمد و آروم می شدم.آخرین روزی که این کار رو کرد، یه روز برفی بود. نزدیکی های خونشون زنگ زدم بهش که بیا... گفت بیا دم اینجا. رفتم. یک صحنه ی کاملا سینمایی. ایستاده بودم جلوی خونشون، از پنجره می دید منو. برف میومد. چتر دستم بود. پنجره رو باز کرد که هوی، کره بز اونجا وایسادی چی کار. بیا تو. رفتم تو.

آخرین باری که باهاش در تماس بودم، دنبال یه دکتر می گشت برای س-ق-ط کردن بچه ش. پیدا نکردم. انداختنش. بعدش اون بود و غرهای دوست دختر حالا افسرده ش که درک نمی کرد چه پدری ازش در اومده بود که اون پول کوفتی جور بشه. بعدش کلی مطلب نوشت، برای کودک از دست رفته.

عراقی بود، و معنی اسمش می شد، مروارید.

2009-08-25T10:25:00.000+04:30

یا توی سربالایی گاندی بودیم، یا توی سرپایینی ش. داشت می گفت، می خوام یه چیزی بهت بگم، قول بده نکشیم. خب بگو؟
من سیگاری شدم.
وای حسین کشته شد. از اولشم معلوم بود می شی.
چند دقیقه بعدش اون،
من عمرا به هیچ کس جز زنم، دست نمی زنم.
چند ماه بعدش،
ماندانا چی کار کنم. فقط از پشت بود. مگه ممکنه؟

اولین بار که دیدمش، یک بلوز سرمه یی جین تنش بود. انداخته بودش روی شلوار جین تقریبا همرنگ بلوزش، بعدترش، گفت می بخشی، اون روز سگک کمربندم خراب شده بود، مجبور شدم، و گرنه من اینقدرم بد تیپ نیستم. بد تیپ ترین آدمی بود که دیده بودم. بعدها، دود سیگارش رو که می داد به سمت سقف می گفت، شهرتون آدم رو گرگ می کنه. اصفهانی بود. موفقترین آدمی که می شناسم.

2009-08-25T09:55:00.001+04:30

نمایشگاه کتاب سال هشتاد و یک بود. هنوز نمایشگاه کتاب جای درست درمونی بود. اولین باری بود که می دیدمش. پیش تر، یه عکس دستجمعی فرستاده بود، گفته بود حدس بزن من کدومم. اشتباه حدس زده بودم. گفته بود ها چون اون خوش تیپ بود گفتی اون؟ برای نمایشگاه آمده بود تهران. میدون ونک قرار گذاشتیم. دم داروخانه ی قانون. پاش توی گچ بود. یه تاکسی گرفتیم برای پارک نیاوران. هزار سال بود نرفته بودم اونجا. گفتم چه قشنگه اینجا. گفت ها شما تهرانیام انگار خیلی شهرتون رو نمی گردینا. مثل من که هنوز تخت جمشید رو ندیدم. شیرازی بود.

نوشتن، مارگریت دوراس

2009-08-22T21:05:00.004+04:30

زنها نباید کتابهایی را که خود نوشته‌اند به عاشقانشان بدهند که بخوانند.

موضوع برای من جدی است، طوری که گاهی از خودم می‌پرسم دیگران چه می‌کنند، مثلا زنی که شوهر یا عاشقی داشته باشد، لابد در این موارد دلبستگی به شوهر را از چشم عاشقان پنهان می‌کنند. دلبستگی‌ام هیچ وقت جایگزین پیدا نکرد، هر روز که از زندگی‌ام می‌گذرد بیشتر به این موضوع پی می‌برم.

در آن دوره مردی هم با من بود، ولی درباره نوشتن حرفی نمی‌زدم. کار می‌کردم، بنابراین لازم بود از حرف زدن در خصوص کتابها اجتناب کنم. مردها تحمل این را ندارند، تحمل زنی که بنویسد. عذاب آور است برای مرد، دشوار است، برای همه‌ی مردها، به جز روبر.آ.

هر آنچه بخواهم برزبان می‌آورم، من هیچ وقت سر در نمی‌آورم که چرا آدم می‌نویسد یا چطور ممکن است که ننویسد.

من تا به حال، بی آنکه گذشته دور را بکاوم، هیچ وقت نتوانسته‌ام، واقعا هیچ وقت نتوانسته‌ام که کتابی را شروع کنم و به پایان برسانم.

در زندگی آدم لحظه‌ای فرا می‌رسد، البته محتوم به گمان من، که نمی‌توان از آن گریخت، لحظه‌ای که همه چیز شک‌برانگیز می شود: ازدواج، دوستان، خاصه زوجها. به استثنای بچه‌ها، بچه‌ها هیچ وقت شک بر نمی‌انگیزند.

شک، زاده عزلت است.

شک، یعنی نوشتن، و به عبارتی نویسنده.
همراه نویسنده همه می‌نویسند. این را همیشه می‌دانستیم.

من اگر نمی‌نوشتم الکی علاج ناپذیری می‌شدم. سرگشته شدن و ناتوان ماندن از نوشتن، وضعیتی است عام.

آدم در همان لحظه‌ای می‌نویسد که می‌بیند سرگشته است و چیزی ندارد که بنویسد، یا که از دست دهد،...

باید قوی بود، خیلی، تا از پس نوشته برآمد. باید از توشته خود قوی‌تر باشیم. چیز غریبی است، بله. نوشته فقط کلمه نیست، نعره جانداران شب هم هست، نعره همگان، نعره شما و من، زوزه سگها. عامیانگی همه‌گیر و نومیدکننده در جامعه همین است.

دور می‌رود نوشته... ذله می‌کند. گاهی نمی‌شود جلوش را گرفت.

نویسنده موجودی است غریب، مخالف‌خوان و معنی‌ناپذیر. نوشتن، حرف نزدن است، و دم فرو بستن. نوشتن، نعره بی‌صداست. نویسنده فرو بسته دم است اغلب، بیشتر گوش می‌دهد، کمتر حرف می‌زند.
نوشتن ... برخلاف همه تقریرهاست. از همه اینها دشوارتر است. دشوارترین. (کمی دست کاری شده این خط)

در عزلت نویسنده نوعی خودکشی هم هست. آدم در عزلت خودش تنهاست، و همواره درک نشدنی، همواره خطرناک. بله، پاداشی باید آن را که خطر کرد و برون شد و نوشت.
...

2009-08-19T19:57:00.003+04:30

باز هم در نمی‌آد، غمبادناک می‌پرسم که خب به نظرتون چی می‌شه؟
صدام آروم و پایینه و لابد کمی هم می‌لرزه، از شک در آرزویی سیزده، چهارده ساله، حرف می‌زنم. و حتما که صدای مطمئنِ‌ اغلب‌م نیست.
استاد، صداش رو بلند می‌کنه که چی؟ (که یعنی نشنیدم، بلندتر...)
و من برای بارِ هزارم در زندگانی، قسم می‌خورم که هیچ وقت فکر نکنم می‌توونم چیزی رو به کسی درس بدم.

2009-08-17T16:48:00.002+04:30

اونجا گودر است.

The Show Must Go On, Words and music by Queen

2009-08-14T12:22:00.003+04:30

آورده‌اند، بعد از اینکه فهمیده مبتلا شده، این رو اجرا کرده. اینها رو که می‌ذاری کنار هم، دردی می‌خواند، The show must go on, go on, go on, go on, go on

Empty spaces - what are we waiting for
Abandoned places - I guess we know the score
On and on
Does anybody know what we are looking for

Another hero another mindless crime
Behind the curtain in the pantomime
Hold the line
Does anybody want to take it anymore

The show must go on
The show must go on
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on

Whatever happens I'll leave it all to chance
Another heartache another failed romance
On and on
Does anybody know what we are living for
I guess I'm learning
I must be warmer now
I'll soon be turning round the corner now
Outside the dawn is breaking
But inside in the dark I'm aching to be free

The show must go on
The show must go on - yeah
Ooh inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on
Yeah oh oh oh

My soul is painted like the wings of butterflies
Fairy tales of yesterday will grow but never die
I can fly - my friends

The show must go on - yeah
The show must go on
I'll face it with a grin
I'm never giving in
On with the show

I'll top the bill
I'll overkill
I have to find the will to carry on
On with the
On with the show

The show must go on

کنسرت که می‌رویم...

2009-08-14T00:13:00.002+04:30

اولش ما اینطرف هستیم و آنها، آنطرف.
می‌نوازند،
گوش می‌کنیم.
می‌نوازند،
تشویق می‌کنیم.
گاهی بلد نیستیم،‌ نشنیدیم و بی جا تشویق می‌کنیم.
گاهی کلک می‌زنیم،‌دست‌ها را سفت می‌کنیم، همه که تشویق کردند و آنها که ننواختند، ما هم... .
ده دقیقه آنتراک.
می‌رویم، حرف می‌زنیم و شاید چیزی بخوریم و بنوشیم.
گاهی یکی از آنها را می‌بینیم. از آنطرفی‌ها.
بر‌می‌گردیم.
حالا یخ‌ها آب شده، حالا ما و آنطرفی‌ها، کمی دوست شدیم. حالا صندلی‌ها، یکبار، یک ساعتی با گرمای تنِ ما، گرم شده‌اند، حالا آنطرفی‌ها کمی آشنا هستند.
همه‌ی قطعه‌ها نواخته می‌شود و در آخر ای ایران که می‌خوانند، دیگر ما و شمایی نیست. همه یکی می‌شویم. ایییییییییییییییییییی دشمن ار تو سنگ خاره‌یی، من آهن‌م. جان من فدایِ خاکِ پاکِ میهنم.
بیرون که می‌آییم اغلب تصمیم‌های بزرگِ یک شبه گرفته‌ایم. و شبِ شیرینِ رویا داری، داریم.
در کشورهایی که ای ایران ندارند، اجراها چطور تمام می‌شوند؟

2009-08-08T16:17:00.001+04:30

کرج بود. من بودم و بیست و نه آدم دیگه. ما بودیم و یک باغ بزرگ پر از درخت. شب بود و دور بودن و سکوت درختها. شب بود، سایه ی درختها روی آب استخر هم بود. آب استخر بود و سایه درختها، تصویر ماه شب چهارده روی آب هم. شب بود و سکوت بود و درختها و استخر بود و ماه بود و باد بود و آب موج برداشته و لغزان. من بودم و قرصهای سرماخوردگی و حاصل ساقی و خماری دیر و دور.
همه چیز بود.
همه چیز.
ولی توی خیرگی من به استخر، هیچ آدمی و زمانی و مکانی نبود که یادآوری باشه. چه به خوشی، چه به ناخوشی.

پن: در هر سفری حضور یک اصفهانی با لهجه و واژه واجب است. بس که خوب این اصطلاحاتشون.

2009-08-04T21:36:00.002+04:30

گودر که می‌خوانی مدام فکری این می‌شی که ای بابا، پس چرا هنوز پساپرده‌ی ذهنت (سلام م.ش.ا.س) درگیر چیزهایی‌ست غیر از دغدغه‌های این روزها؟
گودر که می‌خوانی فکری این می‌شی که برخی انگار پارتیزان دنیا آمده‌اند و چه شیوه‌هایی.
نه اینکه من آدمی باشم مدام به دنبال نشانه‌ها. نه اینکه من آدمی باشم به شیمی معتقد. بلکم برعکس من آدمی هستم به شدت فیزیک. یعنی شما هی بیا و بگو، کائنات خواسته‌اند که من امروز شما رو در اینجا ببینم، خب من یکم باور نمی‌کنم. مسخره نمی‌کنم. نمی‌خندم. حتی در دلم. ولی باور نمی‌کنم. و امروز بوق یک ماشین در یک خیابان خلوت، یادم انداخت که با همه چیز زندگی اینجا هنوز جاریِ. به شدت. یعنی اینطور نیست که شما باور کنی مردم همه‌ی روز هر روز، در مبارزه‌ هستن. هستن،‌ زنده. حالا زندگی کردن یا نکردن‌ش بماند. ولی نمی‌دونم. شما تصور کن صف نون. شیر. میوه. و ای تی سی.
هان راستی، من فکر می‌کردم یکی از اهداف این روزها این بود که هر آدمی، حق انتخاب داره لابد. و این فکر من برتر می‌اندیشم، پس هستم، چه زمینه‌یی رو فراهم می‌کنه برای فاشیست.
بعد دنبال ندارد. از یک آدم سرما خورده که خودش تا میاد بنویسه، تضاد منطق خودش رو پیدا می‌کنه انتظار ندارید که ادامه بده؟

چگونه به شیراز سفر کنیم، یا میم خانوم هستم، یک دختر شجاع

2009-07-18T13:54:00.002+04:30

ابتدا بگردین توی اینترنت، هتل‌ها و اماکن فیلان و مشخصات‌شون و قیمت‌ها و غیره رو پیدا کنید، کمی با یلدا چت کنید و آدرس بپرسید، و حتی شماره‌ی تاکسی بی‌سیم رو. بعد زنگ بزنید آقای آژانسی، بلیط و هتل رزرو کنید. شایان ذکر است که اگر، هتل رو اینجوری رزرو کنید، نیازی به اخذ فیلان از اماکن ندارین، آژانس هست.
بعد شیلان پیلان کنین برین فرودگاه مهرآباد، بگردین پرواز خود را بیابید. کوش پس؟
سلام خانوم، پرواز شماره لاب لاب کوش پس؟
تاخیر داره خانوم؟
ا؟ چقد تاخیر داره خانوم؟
معلوم نیست. سه چهار ساعت خانوم.
ا؟ چه خوب.
بعد برین بشینین، هی زنگ بزنین به این و اون که تو چی می‌گی؟ در همین عوالم، گوشتون به تلفن‌های مردم باشه: آره مینو جون، زنگ زدم حلالیت بطلبم. این پرواز تاخیر داره. معلوم نیست چی کار می‌خوان بکنن. شاید هواپیما رو عوض کنن. شاید تعمیر کنن. معلوم نیست. آره قربونت، حالا بهت خبر می‌دم، خلاصه که حلال کن ما رو.
از اون‌طرف بچه‌ش: اوووووووووووووه مامان حالا فوقش سقوط می‌کنه دیگه. (این بچه به یک مرحله‌یی از عرفان رسیده که من تا آخر عمرم نمی‌رسم.)
خلوصه، خب پرواز دیگه‌یی امروز هست؟
نع.
قطار؟
نع.
اتوبوس؟
چهارده ساعت طول می‌کشه.
هانم؟
چهارده ساعت تو راهی.
خانوم آژانس؟
جونم خانوم فلونی؟ بوگو؟
من هتلمو نخوام چی می‌شه؟
یک شب‌ش رو می‌ستونیم ازت، بقیه‌ش رو برمی‌گردونیم.
آهان، خب بستونین.
آقای ترافیک، کی می‌ره این؟
شیش بعد از ظهر.
خب بلیط‌‌م؟
کل هزینه به خاطر تاخیر پیش از دو ساعت بر می‌گرده بهتون.
خب مرسی.
خوش گذشت. حالا، چهار روز در خانه داریم. خوش می‌گذره.
اقلا بعد از دو سال و چهار ماه، یکم دورتر از اکباتان رفتم. من می‌توونم.

پی‌نوشت، تنها دلیل‌ش، فقط تاخیر داشتن بود، و اینکه معلوم نبود، هواپیما رو عوض می‌کنن، یا تعمیر،‌ منم که شجاع.
پی‌نوشت‌تر، اقلا اونجا، این کیف همیشه پر از دفتر من و کلی خودکار و روان‌نویس و فلان در رنگ‌ها،‌ به درد اون مامان خورد که بچه‌ی چهار پنج سال‌ش داشت می‌گفت، گه خوردم با شما اومدم. بعله.

انسون

2009-07-10T20:42:00.002+04:30

همه‌ی، همه‌ی، همه‌ش رو هم بذارم کنار، این یک بخش و جمله مانده است توی ذهنم، و ما از روح خود در شما دمیدیم.
حالا نه دقیقا به این شکل، ولی کلا، دمیدیم.
و بعد، یکی، معلوم نیست بنا به چه دلیل و منطقی، برداشته این رو این شکلی کرده توی ذهنِ من: تو تا خلق نکنی، هیچ نشانی از اونی که باید باشی نداری. تا خلق نکنی زندگی نکرد‌ی.
چرا؟ یکی از دلایلِ مزخرفی که می‌آورد: مگر نه اینکه خدایی‌ش کامل نمی‌شد جز با خلقت انسان؟ پس انسان کامل نمی‌شه جز با خلقت.
و هرچه شما استدلال کنید، نمی‌پذیرد. و مدام می‌داند که اینهمه شاخه به شاخه شدن و شروع کردن باز‌های مختلف، همه برای این خلق نکردن است.
لابد در زندگی هر کس، خلق کردنی نصف و نیمه وجود دارد. ولی مهم چیزی‌ست که خود انسون رو راضی کند، و بتواند، بگوید، هان. این منم.
نشون به نشون مکالمه‌ی سر ناهار:
فک کن، نه فقط فک کن، یکی دیگه نشسته، فکر (با ر) کرده و سری‌ش رو کشف کرده، بعد ما توی استفاده‌ی ازش موندیم. (اشاره‌یی بود به سریِ فوریه.)
بعد، همه به کنار، شما این آقای داوینچی رو در نظر بگیرید. ایشان نه فقط شام آخر و لبخند بهمان را کشیدند، که همین دو عدد اس ناقابل رو که در روی ویلون می‌بینید، طرح ایشون بود. یعنی شکلِ فعلیِ ساز مالِ‌ این آدم است. یعنی طراحی. یعنی خلق.
بعد کابوس شب‌های بیدارمان شده است این آقا، اقلا یک سر سوزنی، خلقتی، نبوغی،‌ نوآوری، شکوفایی، چیزی که من باشد. نه اینهمه تکرار.
و بعد چه گاه‌ها و بی‌گاه‌ها که من یکهو می‌گم، بلند حتی، که حالا چی کار کنیم؟ و هیچ هم به روی خودمان نمی‌آوریم که اگر خلق کردی و باز روح‌ت تشنه‌ بود، بعد...؟

به دوستم، خانومِ سیب، که ازدواج کرده است و یک بچه دارد. خانه‌دار

2009-07-07T21:19:00.002+04:30

من توی یک پارتیشنِ چند در چند، در هوایی خنک می‌نشینم، وصل می‌شوم به همدان و مراقبم که حقوق و دستمزد مردم درست پرداخت شود. عصر، می‌روم آلبالو بخرم. از فروشنده می‌پرسم اینا آلبالو ان؟ می‌گه،‌ آره،‌ دماوندی‌ان. توی دلم می‌گم دروغ‌گو. دماوندی چیه. بگو پیوندی‌ان. می‌خرم و صدام در نمی‌آد که چه بیخود گرون می‌فروشه.
تو، اگه بودی، لابد از محکمی پرسیدن‌ت، فروشنده می‌فهمید که تو از وجود آلبالوی پیوندی خبر داری و می‌دونی قیمت آلبالو چنده و نمی‌شه بهت چیزی رو انداخت، که چشم بازار کور بشه.
می‌بینی، تهش، همه‌ش، کل‌ش یک چیز است.
راستی، من ظرف شستن دوست دارم و از گردگیری بیزارم.
ارادتمند، میم خانوم.

2009-07-01T08:16:00.003+04:30

چهارشنبه بیست خرداد، روی میز نوشین یک عدد تقویم دیدم، یک عدد سررسید که دل و دین و عقل و هوشم همه را به باد داد،
من: نوشدین بالا، این چه خوشگله.
نوشدین بالا: دوسش داری؟ یه دونه تو خوونه دارم برات میارم.
من: همین رنگی؟ ( به رنگ دلِ خر)
نوشدین بالا: آره همین رنگی، ببین حتی می شه با مداد توش نوشت. (ال کاغذهای گلاسه‌ی لیز)
شنبه بیست و سه خرداد من یک سررسید، همچون کف دست دارم، که می‌شه توش با روان نویس نوشت، بی که آن طرف پیدا باشه.
از اون روز نوشتم توش، تا هفت تیر. نه جمله‌یی. به شکل کلمه‌یی. تمام آنچه گذشت این دو هفته رو، و دیگر نوشتن‌م نمیاد. ادامه دارد. ال زندگی.
رک: پدرِ خانومِ دخترخاله فوت کرده بود، خانومِ دختر خاله چند روز بعد از خونه رفته بود بیرون، به نیت خرید مانتوی مشکی ختمی، دیده بود مردم در رفت، دیده مردم در آمد، دیده بود مردم در تاکسی، در مغازه، در دعوا، در خرید و در زندگی، گفته بود، آدم یه چیزی‌ش که می‌شه، ناگواری رو که از سر می‌گذرونه،‌ فکر می‌کنه، همه چیز متوقف شده، که نمی‌شه، که نشده.
همین‌جوری گفتم، که بدونین.

2009-06-29T20:55:00.002+04:30

این نوشته یک مخاطب خاص دارد، و دیگر هیچ.
خانومی از Neuf Cegetel, Grenoble, Rhone-Alpes, France دل‌مان برایتان تنگ شده است، نه می‌توانیم بگیریم‌تان و نه برعکس. و نه می‌توانیم چت کنیم حتی. مراقب خودتان باشید و غصه هم نخورید هیچ.
شعر: غصه رو کی می‌خوره، غصه رو خر می‌خوره، غصه و خره و گندم... گندم گلِ گندم ای خدا، دختر مالِ مردم ای خدا.
پی اس، یا به قول همساده‌هاتون، پ اس، در حال غایب هیچ به برگشتن به سرای عزیز نیدیش یک وقت دیدی موندنت. خب؟
پ اس دوم، به گیرنده‌های خود دست نزنید، فرستنده مجبور است. خب؟

جمعه است و دیگر هیچ

2009-06-26T16:16:00.003+04:30

بعله دیگه، دوست است دیگر. می‌رود و دیگر هیچ اصلا.

2009-06-19T23:03:00.001+04:30

هه هه

This birthday did not s.u.c.k :)

دوستون دارم تک تک

2009-06-19T09:34:00.001+04:30

This birthday s.u.c.ks

سوزان مایری که منم

2009-06-11T13:04:00.002+04:30

اصلا به روی خودم نمیارم که دو پنج‌شنبه‌ی پیش تعطیل بوده و من باید درس‌هام رو می‌خووندم و مشق‌هام رو می‌نوشتم، ساعت پنج و سی دقیقه از خواب بیدار می‌شم و میشینم به درس خووندن و برای بار هزارم به این نتیجه می‌رسم که من اینهمه این زبان رو دوست می‌دارم و حیفِ به خدا. ساعت هفت بعد از خوردن صبحانه همراه خانواده‌ی محترم، فکر می‌کنم، وای چقدر خواب دارم و پنج دقیقه... ساعت هفت و بیست دقیقه صدای پدر و مادرِ خانواده به گوش می‌رسد و من می‌اندیشم پا شدم دیگه، بار بعدی که ساعت رو نگاه می‌کنم شده نه. و درنتیجه ساعتِ اول کلاس پرید و ساعت دوم هم که باید برم شرکت و در نتیجه غیبت‌هام تموم شد و در نتیجه وقتی که از فروردین برای دو هفته‌ی دیگه از دکتر گرفتم هم پرید و لبخند می‌زنیم.

شبی باید برم مهمونی و فکر می‌کنم می‌رم سرِ راه یک عدد صنایع دستی فروشی، و یک عدد دستبندکی چیزکی می‌خرم براش و می‌رم و زیبوست و ... خانوم کارت‌خوان ندارین؟ خانوم نه، نداریم.

من می‌رم سراغ ای تی ام‌های اطراف و اولی، نمی‌شه. ای تو روحت ای بانک دولتی. دومی، نمی‌شه خانوم، عرض کردم یکبار خدمت‌تون. ای تو روح بانکِ‌ دولتی دومی. سومی، نمی‌شه. زهرمار و نمی‌شه، چرا؟ نمی‌بینی اینقد هوا گرمه، بشه دیگه. نمی‌شه چون بانک خودت جواب نمی‌ده و کارت رو تف می‌کنه بیرون. من به جهنم. مملکت نیست که. کار از این ساده‌تر اینهمه آدم باید وقت بذاره سرش.

تاکسی منو ببر.

تاکسی منو برد.رسیدم به بانکِ خصوصی خودم. خانوم، کارت‌م رو بگیر و پول‌م رو بده.

خانوم کارت‌ت رو بده، پول‌ت رو بدم.

من الان می‌دم.

کارت‌م؟ کارت‌م؟ کارت‌م کجایی پ؟

آقای تاکسی رفته است. و جا کارتی من رو هم کلا برده‌ است. هیچ کارت ندارم. هیچ پول ندارم. خجالت می‌کشم.

زنگ می‌زنن از شرکت، مانی کجایی؟ مانی جواب نداد.

زنگ می‌زنم خونه، برام پول بفرستین. با پیک پول بفرستین. با پول پیک می‌فرستن.

با دوست‌م صحبت می‌کنم و قرار می‌ذاریم اصلا اون چیزی که من دیدم رو نخریم. نمی‌خریم. با پیک پول بیخود فرستادن.

در طول‌ش مدام حرص می‌خورم که چرا کارهای من، نمی‌شه به سادگی انجام بشه؟ بی چاله و چوله. اینهمه دست‌انداز چرا؟

نشون به اون نشون که، شنبه‌یی نارنجی گفت که فلونی سه هفته پیش مدارک‌ش رو فرستاده و فایل نامبرش اومده، من سه ماهِ پیش فرستادم، حتی ایمیل‌م رو جواب ندادن که خب بگین من چه کار کنم الانا؟

دیگر می‌خندد. نخندد چه کار کند؟

دختری به نام من

2009-06-09T21:35:00.003+04:30

من آدمِ خود رای‌ی هستم. نه ال هیجان این روزها، در زندگی آدم خود رای‌ی هستم. حتی اگر خلاف مصلحت‌م باشه.
تمام زندگی‌م، رسما، تموم روزهایی که گذروندم، را برای خود رای بودن‌م صرف کردم.
خودم می‌توونم. خودم می‌کنم. بده خودم. و برای هر چیزی راهِ خودم رو پیدا کردم و می‌کنم، حالا کاری به این ندارم که چقدر اذیت شدم سرِ این خودم‌ها، چقدر زمان‌های بیخودی رو از دست دادم، که صرف آزمون و خطای، حتی بی‌حاصل شدن.
کلا از آموزش فراری‌م. خودم یاد می‌گیرم. می‌توووووووووووووووووووونم. و حالا... .
حالا که این روزها شدم مصداق بارزه اصطلاحِ سرِ پیری و معرکه‌گیری، آمده یقه‌م رو گرفته که این بار نه خانوم جان و من خاضعانه و خواهشانه، سر سپردم به فرمان و چگونگی‌ش.
همانطور که شاید بدانید، از بعد از نوروز، شروع کردم به یاد گرفتن ویلون. و این سازی‌ست که هیچ شوخی ندارد. آدابی و ترتیبی دارد که حتی اگر فکر کنید به من چه که بقیه کر شدن، مجبورتون می‌کنه تن بدین بهش. خب گوش نوازنده نزدیک‌ترین‌ست به ملکوت.
پنج انگشت دستِ راست باید درست و درمون آرشه رو نگه دارند، برای فشارِ یکسان در تمام طول آرشه. کم و زیاد شدن این فشار، صدای ساز رو تغییر می‌ده. آرشه باید کامل و در عین حال کج بنشینه روی سیم‌ها. انگشت‌های دستِ چپ، باید اینجوری، که نمی‌بینید، بنشین‌ن روی سیم‌ها و باید ساز رو درست دست گرفت، که در غیرِ اینصورت دست و گردن و غیره را بر باد می‌دهید و ... . و مجبورید، و مجبورم بگم چشم خب. من، منی که خدا به سر شاهده، (2) چقدر این چشم گفتن سخت‌مِ.
و این روزها، روزگار، به هر شکلی، سعی در ویرانیِ ادعا‌های من داره. چقدر روی سست‌ی هستند همشون.
نشون به نشونِ دیشب. من که بودم، آدمِ قوی و با اصول جوگیر نمی‌شه که واه واه، پوسترِ قدی در دست، در میان ولیعصر قدم‌زنان که همراه شدی عزیز؟
منِ، آدم در زندگی باید کلی هیجان داشته باشه، دیروز از فرطِ هیجان‌زده‌گی، به یک غمِ مبسوطی رسیده بودم، دیدنی.
و این آن مرحله از عرفان است که آدم آروم آروم من‌هاش رو می‌ذاره کنار. آروم آروم باید و نباید چندانی نداره. آروم آروم، تن می‌ده به سرشتِ واقعی‌ش. سرشتِ واقعیِ که به سختی خودش رو به شما می‌شناسونه، لابد چون ارزشمند‌ترین است. سرشتِ‌ دخترِ آروم‌م.

(یک توضیح واضحات بدم؟ خب گاهی آدم ایمیل‌هایی دریافت می‌کند که فکر می‌کند بهتر است بگوید. من هر ایرادی داشته باشم، یک دونه ایراد رو مطمئن‌م ندارم. من اهل فخر فروختن، نمایش دادن، راحت‌ترش، پز دادن نیستم، اصلا. هر چند، شاید گاهی اینطور به نظر بیاد که دارم این کار رو می‌کنم، ولی خودم می‌دونم که هنوز چیزی ندارم که بخوام بهش افتخار کنم، در حدی که من خیلی‌م. خیلی از تعریف کردن‌های من، فقط فرو نشوندن هیجانیِ که هر کار جدیدی برای من داره. و من هی درباره‌ش حرف می‌زنم، حرف می‌زنم، به امید روزی که آروم بگیرم. که دیگه نو نباشه. خب؟)

یک روز مرخصی برای مان ماهی

2009-06-08T13:05:00.002+04:30

یکی از فلدرهای ماریا کری رو باز می‌کنم، می‌ذارم بخوونه، در اینگونه مواقع هر گونه حسی ممنوع است و فقط باید یکی بخوونه، که خوونده باشه، پیرهن دامن دامن فروردین رو در می‌آرم به جاش یک بلوز و شلوار می‌پوش‌م و حتی جوراب پام می‌کنم و دست به کار می‌شم.
باقیمانده‌ی پوستر‌های دیشب در لایه‌های بالاتری قرار دارند، اسم همراهان دیشب رو پشت‌ش می‌نویس‌م، می‌ذارم توی جعبه‌ی، سال‌ها بعد یادم بموونه، ملافه‌ی رویی تخت رو تکون می‌دم که هر چی توی دل‌ش رو بالا بیاره کف اتاق که برن سر جاشون. (سالبوتامول‌ی که دیشب در آغاز طوفانِ عصر دست کردم توی کیف و نبود و ترسیدم و قوت قلب دادم به خودم که طوری نی دادا، دیگه بهار تموم شده، هم جزو خوردنی‌هاش بود، جدای از جوراب و هی تیغ‌ی که خب خطرناک است در شب‌های زیر پا) و. بعد رو تختی چروک رو پهن می‌کنم و محل نمی‌ذارم، چروک‌هاش باز می‌شه بابا.
جعبه‌ی خالی عطر رو می‌ذارم درون بسته‌ش که برود در کنار سایر عط‌رهای تمام شده، (گفته بودم هر عطری برای من رابطه‌یی ست و این یکی نشد که رابطه بشه و باید که عوض بشه) و انواع خوش‌بو کننده‌هایی که تمام شدند و دیگه با سر و ته گذاشتن‌شون هم چیزی ازشون در نمیاد و باید که برن توی سطل( سلام آقای ایو روشه، ال بوی چای سبز) و کتاب‌ها می‌رن در طبقه‌ی خودشون و میز کامپیوتر جمع می‌شه. ماگِ مناسبِ‌ مراسم شیر نسکافه و ساقه‌طلایی خوری، در آستانه‌ی کپک زدگی، داخل سینک می‌رود، و فنجان آبمیوه خوری هم، سلام آقای سن ایچ، ال آب انار، و مانتو‌های منتظرِ اتو، حالا روی میز اتو دراز کشیدن و بندِ کفشهای، شستشو لازم، در میاد و می‌ره توی سینکِ دستشویی برای خیس خوردن و واکس و دستک‌ش حاضرند و برس شستن کفش‌ها، سلام نیوش، ال آل استار قلابیِ چینیِ زود پاره شده و دی وی دی‌ها آروم می‌گیرن و طرحِ اون Tools، پایگاه داده‌های در حال توسعه می‌نشیند به امید پیاده‌سازی، سلام آقای گیتس‌ ال C# و بالشتک بچه‌ش رو در میارم و می‌ذارم توی جعبه‌ش که خاک نخورد و تصمیم می‌گیرم، دو سال است، تن سپردم به تنبلی دامن‌ها، وقت‌ش که برگردم سرِ‌ خونه زندگی‌م.

2009-06-05T23:03:00.002+04:30

گاهی آدم فکر می‌کند که بنشینم قبل از خواب این قسمت‌ش (+) رو ببینم و بعدش... بعد خب آدم از کجا بدونه که این همه چیز قرار است پیش بیاید و ... . آدم است دیگر، می‌نشیند به گریه‌یی نرم برای این کارولین بیچوره. چه چهر‌ه‌ی آشنایی داشت. چه خط‌های رو به پایین لب‌ش، آشنای این آروزهاست انگار. چه آدم دلش برای نورا سوخت. چه بد شد همه چیز. چه قاطی شد همه چیز. اصلا آدمیزاد پدیده‌یی است ها. آدم چقدر دلش بی‌نیازی می‌خواد. آدم دلش یک درخت می‌خواهد. یک جنگل، آدم بارون درخت نشین باید بشود انگار.
و اصلا، ترسناک‌تر و شیرین‌تر از ذات آدم‌ها هست؟

2009-06-04T09:55:00.001+04:30

من که نفهمیدم هنوز مرزش کجاست. هر جا که هست، فراتر از تاب و توان منه. خیلی فراتر.

2009-06-02T21:46:00.002+04:30

و ایشان یک ترانه‌یی دارند به مدت سه دقیقه و سی و چهار ثانیه. تا وقتی که برسد به 1:24 فقط آهنگی می‌شنویم که... و بعد کوتاه و مختصر می‌فرمایند که

You and me, we are destined you'll agree, to spend the rest of our lives with each other.
The rest if our days like two lovers, forever, yea, forever.
My bijou

و دیگر هیچ.
( و همان my bijou حجت است بر شما، اگر که شنوا باشید.)
با تشکر از نیوش.

2009-06-01T21:15:00.002+04:30

آدم‌ها باید بسیار کت و شلوار بپوشند تا بفهمند، کدام کت و شلوار مناسب آنهاست. یعنی، یک لباسی اینچنین ساده، اصلا اینطور نیست که هر کسی دست دراز کند و یکی را انتخاب کند و تن کند و فکر کند که به به.
بعله، گاهی آدم، هی کت و شلوار رنگ به رنگ و مدل به مدل تن می‌کند و دستِ آخر می‌فهمد که نخیر، من اصلا آدم کت و شلواری نیستم. و گاهی آدم این رو نمی‌فهمد و به استفاده از آن ادامه می‌دهد و بعد اسباب تمسخر، و در پاره‌یی اوقات اسبابِ دلسوزی دیگران را فراهم می‌کند.
بعله، هر آدمی باید تن خودش را در برابر کت وشلوار بشناسد.